11/03/2012 - “THE CRAZY WORLD OF ARTHUR BROWN”- LIVE IN THESSALONIKI 10/3/2012



Την περίμενα αυτή τη μέρα διακαώς! Δεν μπορώ να πω ότι το περίμενα να έρθει ποτέ, απλά κάποια θολά βράδια με τον Eleuterio που ακούμε μουσική και βλέπουμε καμιά φορά το οπτικό ντοκουμέντο του “Fire”έχω δηλώσει ότι θα ήθελα πολύ να ήμουν… ο Arthur Brown! Τώρα μπορεί να αναρωτηθείτε γιατί το λέω αυτό; Γιατί θεωρώ ότι ο Arthur Brown υπήρξε ένας από του πατέρες της ψυχεδέλειας αλλά και του progressive rock γενικά. Η θεατρική του άποψη επηρέασε πολλούς άλλους δεδομένου ότι ξεκίνησε το 1967 και συνεχίζει μέχρι σήμερα να μας συναρπάζει με τον «τρελό» του κόσμο.

Μετά λοιπόν από μια κάπως εκνευριστική καθυστέρηση ξεκίνησε το ταξίδι μας στο μυαλό αυτού του τρελού της μουσικής. Πρώτο κομμάτι διασκευή του Bob Dylan (A Hard Rain's A-Gonna Fall) και όλοι επάνω στη σκηνή με μάσκες να πλαισιώνουν τον Brown ο οποίος βγήκε ντυμένος με ένα μαύρο μανδύα και μια αποτρόπαια μάσκα. Τον συνόδευε η Angel Fallon, χορεύτρια και αρωγός σε όλο το ψυχεδελικό του ντελίριο. Συνέχεια και οι μάσκες πέφτουν και μας αποκαλύπτεται σιγά-σιγά ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, φιλικός και σίγουρα εντελώς συνειδητοποιημένος για το τι κάνει πάνω στη σκηνή. Αυτό είναι το υπέροχο με τον Arthur Brown επειδή τον έχω ακούσει να μιλάει και σε ένα ντοκιμαντέρ του BBC για το progressive rock, ότι δηλαδή είναι αυτό που πρεσβεύει και δεν υποκρίνεται! Η περσόνα που ενσαρκώνει επάνω στη σκηνή δεν είναι κάποιος άλλος, είναι αυτός ο ίδιος! Συνέχεια στα κομμάτια και “I put a spell on you” και κάπου εκεί πρόσεξα ότι ο κιθαρίστας ήταν γέννους… θηλυκού. Συγγνώμη, αλλά τα μάτια μου ήταν στραμμένα αλλού. Η Nina Gromniac λοιπόν εκτός από την τέλεια εμφάνισή της και σε αυτό δεν νομίζω να με αμφισβητήσει κανείς, έπαιξε και πολύ καλά άλλοτε σολάροντας και άλλοτε απλά συνοδεύοντας το όλο εγχείρημα το οποίο ήταν πολύ ατμοσφαιρικό και χωρίς πολλά γκάζια. Από την άλλη οι στιγμές έντασης ήταν πολλές και αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι τελικά η ψυχή δίνει τα γκάζια και όχι οι πεταλιέρες με τα πολλά effects. Ο Arthur Brown συνέχιζε να αλλάζει κοστούμια και συνέχιζε να μας συναρπάζει και να μας παίρνει μαζί του σε άλλες εποχές τόσο με τα τραγούδια του όσο και με τον τρόπο που μας μιλούσε γυρνώντας μας σε μια εποχή αγνότητας όπου ο καλλιτέχνης ήταν σίγουρα πιο κοντά στο κοινό του.

Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω πάντως σε όλο το show ήταν η παρουσία της βασικής συνεργάτιδας της Lucie Rejchrtova, που με το παίξιμό της στα keyboards δίνει μια άλλη χροιά στο show και συμπληρώνει τον Arthur Brown στο τρελό του παραλήρημα. Βασικά εκεί είχα στραμμένα τα μάτια μου όσο δεν έβλεπα τον Brown. Τέλειο παίξιμο αλλά και τρομερή παρουσία μπορώ να πω ότι εμένα τουλάχιστον μου έκλεψε το ενδιαφέρον από την αντικειμενικά καλύτερη σε εμφάνιση Nina. Αυτή η γυναίκα είναι ηγέτης, τόσο σαν μουσικός όσο και σαν προσωπικότητα. Απίστευτα soli και τρομερή ενέργεια. Αυτό αποδείχθηκε όταν ήρθε η ώρα που όλοι μας περιμέναμε! “Fire/I need you to burn” και εκεί όλο το club σε άλλους κόσμους. Ο Arthur Brown με το γνωστό καπέλο και το φλόγιστρο να βάζει φωτιά στην τεράστια λύρα που έχει επάνω και μαζί φωτιά και στην ένταση. Ναι, εγώ αυτό περίμενα από την αρχή και δεν το κρύβω! Μπορεί η διασκευή στο “Don’t let me be misunderstood” να είναι τέλεια και δυνατή αλλά δεν μπορούσε να συγκριθεί με αυτό! Ο κόσμος να τραγουδάει, να χορεύει, ένας χαμός από τους όχι και πολλούς φίλους που ήρθαν στο live.

Εκείνο που με εντυπωσίασε σε κάποια φάση ήταν μια παρέα κοριτσιών γύρω στα 20-25 που ήταν μπροστά μου και κάποια στιγμή γύρισε η μια από αυτές και είπε στις άλλες «…ανατρίχιασα». Αυτό μου είπε πολλά, γιατί ακόμα και σήμερα καλλιτέχνες σαν τον Arthur Brown μπορούν να κάνουν νέα παιδιά να ανατριχιάζουν με τη μουσική τους και την καλλιτεχνική τους άποψη τόσα χρόνια μετά από την ατμόσφαιρα για την οποία δημιουργήθηκαν - ή από την οποία δημιουργήθηκαν. Αυτό ήταν το νόημα θα έλεγα που μου έμεινε χώρια από την άψογη εμφάνιση του φανταστικού αυτού καλλιτέχνη ο οποίος μπροστά στα μάτια μας μετουσιωνόταν σε αυτό που ήθελε να πει με τους στίχους και τη μουσική του και δραματοποιούσε τα πάντα με τις κινήσεις και τον τρόπο που τραγουδούσε. Ευτυχώς μπορέσαμε να τον γνωρίσουμε μετά τη συναυλία (ευχαριστώ κυρία Φυντανίδου για άλλη μια φορά) και μπορέσαμε να του εκφράσουμε την άποψή μας για το live αλλά και να δούμε ιδίοις όμασι ότι όντως πρόκειται για έναν άνθρωπο ευγενικό, ήρεμο με μια εσωτερική γαλήνη. Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο και φυσικά ο καλλιτέχνης σαν διάσταση είναι άρρηκτα συνυφασμένος με τον χαρακτήρα του ανθρώπου που τον… φιλοξενεί! Αν το καλοσκεφτούμε θα δούμε ότι τελικά ο εβδομηντάχρονος Arthur Brown μας το απέδειξε περίτρανα!

U-nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3