13/05/2012 - LIVE UTHULL (opening act B-FLAT)-10/5/2012



Το SILVER DOLLAR τελικά για τέτοιες φάσεις είναι ωραίο, απλά έχει ένα θέμα ο χώρος με το ποιος βλέπει και ποιος όχι… Τέλος πάντων, αυτή η εμφάνιση των UTHULL ήταν η πρώτη που παρακολούθησα μετά από αρκετό καιρό και με έκανε να αναρωτηθώ ξανά περί διαφόρων πραγμάτων που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας πριν μπω στο θέμα της παρουσίασης του event. Είχαμε μπροστά μας δύο συγκροτήματα πολύ αξιόλογα αλλά θα σταθώ στους UTHULL γιατί υπάρχει μια παρεξήγηση όσον αφορά στο είδος που παίζουν. Οκ παίδες, μιλάμε για fusion jazz κανονικά! Από την άλλη πλευρά δεν τους καλεί κανείς να παίξουν σε κάποια jazz festivals ποτέ. Πέρυσι είδαμε στο φεστιβάλ στο Μύλο καλά ονόματα αλλά… τους ίδιους. Καιρός δεν είναι και για ανανέωση; Τέλος πάντων, τα αφήνω γιατί αλλιώς θα πάει μακριά η βαλίτσα και δεν χρειάζεται….

Στο θέμα μας τώρα! Οι B-FLAT ξεκίνησαν κατ’ εμέ τέλεια, γιατί όταν αρχίζεις με Herbie Hancock και ειδικά από το HEADHUNTERS έχεις κερδίσει - τουλάχιστον εμένα από - το κοινό! Με κιθάρα, σαξόφωνο, μπάσο και τύμπανα έπαιξαν ένα ωραίο funk jazz αμάλγαμα και με εντυπωσίασαν. Βασίστηκαν σε jazz classics από το χώρο που προανέφερα και μου άρεσε πολύ ο αυτοσχεδιασμός τους σε όλα τα όργανα σχεδόν σε κάθε κομμάτι. Θα ήθελα πολύ να τους ξαναδώ γιατί πρόκειται για πολύ αξιόλογο group.

Μετά ήρθε η ώρα των UTHULL. Οι συγκεκριμένοι είναι προσωπική αδυναμία μου όπως και να το κάνουμε και ήθελα πολύ να τους ξαναδώ τώρα ειδικά που είχα μάθει ότι ετοιμάζονται για καινούργιο δίσκο. Ανέβηκαν λοιπόν στη σκηνή με μια ωραία και ελαφριά διάθεση και ξεκίνησαν. Λίγα προβλήματα στην αρχή, κάπως χαμηλά η ένταση, δεν ξέρω αν έτσι μου φάνηκε. Δεύτερο κομμάτι και οκ, η τρέλα ξεκινάει! Βασισμένοι σε δικά τους κομμάτια από τους δύο δίσκους τους “EDIT ME…” και “ULTRASONIC” μας πήραν τα μυαλά! Ο Δομενικιώτης είναι απλά grand master στο μπάσο και οι μαθητές του είναι πολύ τυχεροί. Έχω δει διάφορους μπασίστες ζωντανά και θα έλεγα ότι μπορεί άνετα να κοντράρει τόσος σε ιδέες όσο και σε τεχνική τους αγαπημένους Patitucci και Κιουρτσόγλου. Ειδικά στο slapping δεν νομίζω να βγαίνουν και πολλοί μπροστά του και το λέω με όλη τη βαρύτητα των λόγων μου. Από την άλλη ο Σάκης στα πλήκτρα μας έδειξε ότι καμιά φορά το synth μπορεί να είναι το όργανο που δίνει την ταυτότητα σε ένα κομμάτι γιατί σίγουρα οι πιο… power ήχοι του διανθίζουν τέλεια τα jazz πονήματα του group. Εκεί που θα ήθελα να σταθώ είναι ο Γιάννης στα τύμπανα. Έχω δει πολλούς drummers να παίζουν δύσκολα και περίπλοκα σχήματα σε τέτοιου είδους μπάντες αλλά ποτέ κάποιον με την άνεση του Γιάννη. Τι εννοώ; Ότι παίζει αυτά τα πολύ περίπλοκα σχήματα αλλά με ένα τρόπο και μια άνεση σαν να λέει «έλα μωρέ, δεν είναι τίποτα». Ειλικρινά εντυπωσιάστηκα ακόμα μια φορά! Τέλεια εμφάνιση από τους UTHULL λοιπόν που απέδειξαν ότι είναι απλό τελικά να κάνεις μια πολύ καλή εμφάνιση, να εντυπωσιάσεις και να δείξεις κάτι ωραίο και φρέσκο ακόμα και σε ένα μικρό χώρο γιατί μόνο εκεί μπορείς να βρεις βήμα.

Ειλικρινά χάζεψα με το παίξιμο όλων των μελών αλλά και με την όπως πάντα μικρή διάρκεια στα κομμάτια. Μην περιμένετε δηλαδή εκείνα τα επικά θέματα αυτοσχεδιασμού της jazz (που εμένα είναι η αδυναμία μου) αλλά βατά από πλευράς χρόνου και ωραία θέματα. Ήταν άψογα δεμένοι μεταξύ τους και τα soli άλλαζαν χέρια με πολύ άνεση και μια απλή συνεννόηση με τα μάτια.

Κάπως έτσι έφτασε στο τέλος αυτή η εμφάνιση και με βρήκε πάλι να αναρωτιέμαι γιατί τέτοιες μπάντες θα πρέπει να είναι αποκλεισμένες από τα μουσικά πράγματα της jazz της Θεσσαλονίκης; Τι παραπάνω έχουν αυτοί που εμφανίζονται συνέχεια; Δεν βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια; Απλά αναρωτηθείτε και εσείς…

U-nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3