10/07/2012 - DURAN DURAN – Live Θέατρο Γης 6.7.2012



Με τις πόρτες να ανοίγουν στις 8.00 και με τα μυαλά της αγαπημένης μου Π ήδη στο... κάγκελο, ήταν αυτονόητο ότι έπρεπε να βρισκόμαστε στην είσοδο του θεάτρου τουλάχιστον στις 7.30. Πίστευα ότι θα είμαστε από τους πρώτους αλλά το πλήθος του κόσμου που βρέθηκε εκεί πριν από εμάς ήταν εντυπωσιακό. Εντυπωσιακό επίσης ήταν και το ποσοστό των ανδρών οι οποίοι ενάντια στις προβλέψεις μου (ως μη Duran – όβιος) ήταν μεγάλο και όλοι γνώστες των τραγουδιών όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια. Οι ηλικίες αναμενόμενες, από 35 μέχρι 40- φεύγα και ανάμεσά μας πολλά μικρά παιδιά συνοδευμένα φυσικά από τους fans γονείς τους.

Οι πόρτες ανοίγουν, ο κόσμος μπαίνει και ο Eleuterio δίνει από νωρίς το στίγμα μας με το κλασσικό πλέον σύνθημα “Ψωμί – Ζαμπόν και Simon Le Bon”. Αναμένοντας την εμφάνιση της Όλγας Κουκλάκη ως support των Duran, η συναυλία πήρε τον χαρακτήρα μεγάλου reunion, με χαιρετούρες μεταξύ των άπειρων γνωστών και φίλων από την Θεσσαλονίκη των 80'ς. Η ατμόσφαιρα ήταν τέλεια, η διάθεση όλων εξαιρετική, οι προσδοκίες μεγάλες και ο καιρός υπέροχος.

Εμφανίζεται πρώτη η Όλγα Κουκλάκη, εντυπωσιακή όπως πάντα, πλαισιωμένη από τον Nτέιβιντ στα samplings και την Ζιζέτ, μια Γαλλίδα performer, που την συνόδεψε στο Μπάσο και στα φωνητικά, ενώ έδωσε ιδιαίτερο χαρακτήρα στις συνθέσεις της Όλγας με την θεατρικότητα και την ρομαντική παρουσία της. Η μουσική της Όλγας, από τις πρώτες νότες κέρδισε το κοινό και μας ταξίδεψε σε πανέμορφα ηλεκτρονικά μονοπάτια. Η προσμονή για τους Duran μπήκε για λίγο σε δεύτερη μοίρα, γεγονός που από μόνο του αποτελεί τρανή απόδειξη της εξαιρετικής παρουσίας της Όλγας και των συνεργατών της. Μια παρουσία αντάξια του επαγγελματισμού και του καλλιτεχνικού επιπέδου της Όλγας Κουκλάκη.

Αλλαγές στη σκηνή με τους roadies να “τρέχουν”, η αγωνία να κορυφώνεται και στις 22.10 εμφανίζεται το μοναδικό και ίσως τελευταίο mega pop group του πλανήτη, με τον Nick Rhodes να παίρνει θέση πίσω από τα πανάκριβα πλήκτρα του, τους δύο Taylor στα drums και το μπάσο αντίστοιχα και το απόλυτο είδωλο των pop 80's Simon Le Bon να παίρνει τη θέση του στο κέντρο της σκηνής. Before the Rain (από τον τελευταίο και εξαιρετικό δίσκο του Group) και τα πρώτα δάκρυα πλημμύρισαν τα μάγουλα των σαραντάχρονων “κοριτσιών” που ικανοποίησαν επιτέλους το όνειρό τους, βλέποντας τα πρόσωπα στις αφίσες των εφηβικών δωματίων τους, μεγαλόπρεπα μπροστά τους. Η φρενίτιδα είχε αρχίσει. Όλοι και όλες μείναμε με το στόμα ανοιχτό μπροστά στο πραγματικό και γνήσιο “σταριλίκι” του Le Bon και της παρέας του. Η μοίρα τελικά μερικών ανθρώπων είναι γραμμένη στο DNA τους και ο δρόμος προς την κορυφή του stardom προκαθορισμένος. As simple as that. Planet Earth και A View to a Kill όπου έγινε της κακομοίρας, με την οθόνη matrix να γεμίζει με κορίτσια του James Bond και τα εξαιρετικά φώτα να συμπληρώνουν άριστα την ηχητικά άρτια παράσταση. Ακολούθησε μια σειρά από mega hits των Duran Duran: Save a Prayer, The Reflex, Girl Panic, Ordinary World, Notoriοus, Hungry Like the Wolf, Sunrise και κλείσιμο του κυρίως σετ με το μοναδικό Wild Boys όπου έκλαψαν... και οι πέτρες! Πρώτο encore με Girls on film και στη συνέχεια μια έκπληξη. Το Starman του εξωγήινου David Bowie, έξω από το συνηθισμένο set list του συγκροτήματος. Κλείσιμο του live τελικά με το Rio, κερασάκι σε μια τούρτα που το κατάμεστο θέατρο απόλαυσε μέχρι την τελευταία νότα.

Ο ήχος, τουλάχιστον στο “κάγκελο” ήταν εκπληκτικός. Η φωνή του Le Bon σε εξαιρετική κατάσταση, ειδικά αν σκεφτεί κανείς την πρόσφατη περιπέτεια που είχε με τις φωνητικές του χορδές, η οποία ματαίωσε την περσινή εμφάνισή τους επίσης στη Θεσσαλονίκη. Οι μουσικές δεξιότητες των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος σε υψηλό επίπεδο με τον μαέστρο Rhoads να έχει την πρωτοκαθεδρία, αλλά και τους δύο Taylor στο rhythm section άριστους και με την εμπειρία 30 ετών εμφανή στο παίξιμό τους. Οι session μουσικοί φυσικά στάθηκαν αντάξια δίπλα τους. Όπως είπε και ο Moss στο τέλος της συναυλίας: “Περίμενες κακή εμφάνιση σε συναυλία των Duran Duran; Δεν είδες πως παίξανε;” Ο Le Bon χαρισματικά επικοινωνιακός, κεφάτος και ζωντανός κράτησε το κέφι στο ζενίθ ενώ δεν άφησε ασχολίαστη τη δήλωση του πρωθυπουργού του David Cameron και την Ευρωπαϊκή κρίση που χτύπησε πρώτα και πιο έντονα την Ελλάδα. Πραγματικός gentleman αλλά και άριστος επαγγελματίας. Αμίμητος.

Όποιος δεν βρέθηκε στο θέατρο Γης την προηγούμενη Παρασκευή, απλά έχασε μια αξέχαστη εμπειρία. Προσωπικά τα ακούσματά μου κινούνται στο χώρο των blues, του ροκ και του σκληρού ήχου γενικότερα. Συνόδευσα την σύντροφό μου στο όνειρό της, αλλά σε ατομικό επίπεδο δεν το μετάνιωσα καθόλου. Το απόκομμα του εισιτηρίου θα πάρει περήφανα τη θέση του ανάμεσα σε όλα τα hard rock και metal εισιτήριά μου. Και για να είμαι πιο ακριβής, αυτό το live με βοήθησε να ξεπεράσω με το παραπάνω την απουσία μου από την εμφάνιση του Ozzy στη Μαλακάσα. Και όπως λέμε - και θα λέμε - στο softmag, η καλή μουσική δεν έχει όρια ή σύνορα ή ταμπέλες. Οι Duran Duran κινούνται πλέον στη σφαίρα των “μεγάλων”. Όχι μόνο της pop που υπηρετούν πιστά μια ζωή δίνοντας ώθηση και εξελικτική ουσία σε πολλά μουσικά είδη μέσα στις δεκαετίες, αλλά της μουσικής γενικότερα. Δεν υπάρχει άλλο group αυτή τη στιγμή που να συνδυάζει σε live αναλογικά όργανα με video art και προχωρημένα pop, rock (ναι, rock καλά διαβάζετε, ας είναι καλά το φάντασμα του Andy Taylor) και electro μουσικά θέματα, όντας σύγχρονο και φρέσκο μετά από τόσα χρόνια παρουσίας. Απόδειξη ο τελευταίος τους δίσκος. Οι Duran είναι για την pop rock, ότι και οι Iron Maiden για το Metal ή όπως είπε και ο U-nick, οι Queen των 00'ς. Σε απάντηση λοιπόν στην ατάκα του Le Bon: “κάναμε μεγάλο λάθος που δεν παίξαμε στην Ελλάδα πριν 30 χρόνια. We didn't think you cared” λέμε: We do care και θέλουμε κι άλλο...

Pantazis A.



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3