11/11/2012 - THIN LIZZY-LIVE ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 10-11-2012



Να σας πω την αλήθεια δεν είχα καθόλου ανάμεικτα συναισθήματα όταν έμαθα ότι θα έρθουν οι THIN LIZΖΥ και μάλιστα στην πόλη μου για συναυλία. Κάποιο απόγευμα λοιπόν του Σεπτεμβρίου-γύρω στα τέλη- πήγα σε μεγάλο γνωστό δισκοπωλείο και αγόρασα το εισιτήριο με τον μαγικό αριθμό (1). Η χαρά μου ήταν μεγάλη, γιατί πολύ μου άρεσε που στην συλλογή μου με τα εισιτήρια των συναυλιών που ευλαβικά κρατάω θα είχα κάποιο με τον…πρώτο αριθμό! Εκεί κάπου σκέφτηκα ότι «οκ, δεν θα είναι και καμιά φανταστική συναυλία» και τελικά διαψεύστηκα! Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Τη συναυλία ξεκίνησε ο Γιώργος Γάκης με τους Troublemakers και το γνωστό του rock που παραπέμπει σε παλιές καλές εποχές…αλλά παλιές! Οκ, καλά όλα, καλή μουσική, αλλά αυτή την extravaganza της εσωστρέφειας δεν την αντέχω άλλο! Ο Γάκης έβγαλε ένα δίσκο πριν από κάποιον καιρό ο οποίος έγινε σε παραγωγή του Kip Winger και με συμμετοχές πολλών και καλών μουσικών από τα παλιά…αλλά υπάρχει κανένας λόγος για κάτι τέτοιο σήμερα; Ίσως να είμαι κάπως αυστηρός, αλλά έχω βαρεθεί πια να έχουν τη στόφα και το ύφος του rock star κάποιοι που απλά τους ξέρει κάποιος κόσμος που ασχολείται με τον χώρο και μάλιστα δεν έχει και την καλύτερη άποψη για αυτούς. Και βασικά δεν μπορώ να καταλάβω τι νόημα έχει να αναμασά κάποιος σήμερα αυτά τα παλιά και ξεπερασμένα και μάλιστα στην χειρότερη τους περίοδο. Επίσης, το δημώδες άσμα που ερμήνευσε δύο φορές για τις ανάγκες των γυρισμάτων του videoclip, θα έλεγα ότι σηκώνει πολλά περιθώρια βελτίωσης…

Μετά ήρθε η ώρα που όλοι περιμέναμε! Δεν θα απαριθμήσω τραγούδια γιατί ήταν όλα εκεί-ή σχεδόν όλα. Με εξαίρεση το Holy War και το Johnny the Fox όλα τα ακούσαμε και όλα μας συγκίνησαν. Οι Lizzy βγήκαν δυνατά στη σκηνή και έδειξαν ορεξάτοι, άνετοι και με τον αέρα της μπάντας. Αν το καλοσκεφτούμε πάντως, αν ζούσε σήμερα ο Lynott το πιθανότερο θα ήταν, αν υπήρχαν ακόμα Thin Lizzy να ήταν το μόνο μέλος από την αρχική τους σύνθεση. Εννοώ ότι είχε ήδη δείξει τις αποσχιστικές του τάσεις λίγο πριν πεθάνει και την ανάγκη να κάνει κάτι διαφορετικό. Έτσι χθες χειροκροτήσαμε τους Thin Lizzy οι οποίοι μας αντάμειψαν καταλλήλως!

Οι Ιρλανδέζικες μελωδίες αλλά και οι τρομερές τους δισολίες στις κιθάρες που τόσους επηρέασαν μας έκαναν να γονατίσουμε. Οι γνωστές «χορογραφίες» τους που βλέπαμε μόνο στα video ήταν εκεί, το κατέβασμα στο κέντρο της σκηνής, το παίξιμο πλάτη με πλάτη, τα ιρλανδέζικα περάσματα. Στην αρχή ο ήχος ήταν…κάπως, αλλά μετά διορθώθηκε αρκετά και έτσι ακούγαμε καθαρά τον Gorham να δίνει ρεσιτάλ rock αλητείας, attitude και εκτελεστικής δεινότητας. Άσπρα μαλλιά, τα χρόνια εμπειρίας όλα επάνω του και η εικόνα ενός ειδώλου μιας άλλης εποχής, τότε που το rock ήταν επικίνδυνο και συνέχιζε να ψάχνει τρόπους για να γίνει ακόμα πιο επικίνδυνο και πιο σκληρό. Σήμερα απλά όλοι χαμηλώνουν τόνους, άλλαξαν οι χαρακτήρες, αλλάξαμε και εμείς. Αυτός όχι! Αυτό μου άρεσε, αυτός είμαι και εγώ και εύχομαι και εσείς! Αυτά όλα έβγαιναν χθες στη σκηνή και η εμφάνισή τους φαινόταν καθαρά στο κοινό. Καμία σχέση με τους νέους υποτονικούς τύπους. Αληθινό rock attitude και μουσική βγαλμένη από την ψυχή.

Ο Ricky Warwick πολύ καλός στο ρόλο του, απέδωσε πολύ καλά τα τραγούδια τους και έδειξε ότι μπορεί να είναι άξιος αντικαταστάτης του…αναντικατάστατου! Τελικά αυτό δεν θέλουμε; Κάποιον κλώνο θα θέλαμε ή αυτόν τον καλό αντικαταστάτη; Το δεύτερο σίγουρα, γιατί μου άρεσε που έβλεπα ένα συγκρότημα και όχι μια tribute νοσταλγική μπάντα, μια αρπαχτή όπως ήταν οι Over The Rainbow που απολαύσαμε πριν από κάποια χρόνια και λέω «απολαύσαμε», γιατί όντως περάσαμε πολύ καλά ακούγοντας αγαπημένα κομμάτια, αλλά όπως και να το κάνουμε ήταν μια αρπαχτή! Όχι, χθες μόνο αυτό δεν ήταν! Ναι, The boys are back in town και εμείς το απολαύσαμε και το χαρήκαμε.

Τέλος εποχής όπως λέμε και στις συζητήσεις μας για μουσική, πεθαίνουν οι μεγάλοι και δεν βλέπουμε που είναι οι νέοι. Μας λείπει αυτή η αληθινή rock άποψη, αυτή η αλητεία που βιώσαμε χθες. Αυτοί ήταν, είναι και θα είναι οι Thin Lizzy Άλλωστε δεν περίμενα τίποτα διαφορετικό από κάποιον που δήλωσε ευθαρσώς στον πάμπλουτο πατέρα του ότι θα ακολουθήσει καριέρα μουσικού και όταν τον απείλησε ότι θα τον αποκληρώσει αυτός απλά σηκώθηκε έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω του ακολουθώντας το όνειρό του. Κύριε Gorhamwe salute you!

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3