20/06/2011 - ΝΕΟΠΤΩΧΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ



Βολτάρωντας στα στενά της πόλης με την Πορτογαλίδα συγκάτοικο, θυμηθήκαμε την αγαπημένη φράση που μας ένωσε. «Pobres pero felices». «Φτωχοί αλλά ευτυχισμένοι», λέγαμε και γελούσαμε για να μην κλαίμε και κάπως έτσι γίναμε αδελφές ψυχές. Κάτι έντονο υπήρχε σ’αυτή τη φράση, σαν από στόμα Ελληνίδας γιαγιάς, που μας έκανε να προαισθανθούμε κάτι οικείο και μοναδικό.

Πορτογαλία, Ελλάδα. Δύο χώρες της Μεσογείου με τόσα κοινά. Και χωρίς να καταλάβουμε το πως, Έλληνες και Πορτογάλοι βρισκόμαστε στις ίδιες παρέες, στα ίδια μέρη και η συνάντηση γίνεται μια έκρηξη συναισθημάτων και ζωής.

Περνώντας λοιπόν από την γνωστή συνοικία συνειδητοποιούμε το πόσο υπερβολικές και πομπώδεις παρουσίες ήμασταν. Μια νότα σουρεαλιστική σε ένα τοπίο γεμάτο μετανάστες και παντρέματα πολιτισμών. Η εμφάνισή μας καμία απλοϊκότητα, καμία ένδειξη της οικονομικής δυσκολίας των χωρών από τις οποίες προερχόμαστε και καμία υπόνοια οικονομικής κρίσης ή προβλημάτων. Φεστιβάλ χρωμάτων πάνω μας, γυαλί δεκαετίας και χάχανα, σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα. Λίγο πιο κάτω η πλατεία έβραζε από κόσμο που μπούχτισε από το σύστημα.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μου ήρθε σαν αστραπή η λέξη νεόπτωχος, κατά το νεόπλουτος. Νεόπλουτη, αναμφίβολα, ήταν η γενιά των γονιών μας. Με την ασυδοσία των δεκαετιών του ’80 και ’90 καθώς και με τα πολλά λεφτά που κυκλοφορουσαν ανεξέλεγκτα. Λούσο και κακό σε μια έξαρση άνεσης, πολυτέλειας, ματαιοδοξίας και μεγαλομανίας. Θα αποφύγω όμως να αναλωθώ σε κάτι που έως ένα βαθμό όλοι έχουμε βιώσει, για να φτάσουμε στο σήμερα, με την δική μου γενιά να βιώνει την παρακμή του συστήματος και των αξιών του. Μια γενιά νεόπτωχων.

Η ζωή εδώ στη Βαρκελώνη, στην αρχή φάνταζε πολλά υποσχόμενη. Δεν είναι όμως. Οι νέοι δεν διαφέρουν πολύ από τους αντίστοιχους Έλληνες. Έχουν περισσότερες επιλογές, αυτό ναι. ‘Ομως στον χώρο εργασίας δεν είναι και πολύ πιο αισιόδοξα τα πράγματα. Νέοι που ζούνε με τα χρήματα των γονιών τους, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Η γνωστή ιστορία. Δουλειές ενός μήνα, που δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο των σπουδών τους. Η φιέστα αποτελεί ζωτικό κομμάτι της καθημερινότητας τους. Επιβάλλεται κυρίως το Σαββατοκύριακο... έτσι ξεδίνουμε και παίρνουμε μια γεύση από ζωή χωρίς στρες.

Με σχέσεις αληθινές και όχι καθωσπρέπει! Η διαφορά είναι, ότι εδώ έχεις το δικαίωμα να διασκεδάσεις και να ψυχαγωγηθείς ακόμη και αν δεν έχεις 100 ευρώ στην τσέπη.

Νέοι, ωραίοι, καλοντυμένοι, ανήσυχοι, ανοιχτόμυαλοι με το second hand (σε έπιπλα και ρούχα) να θριαμβεύει σε βάρος της παντοδύναμης μάρκας της προηγούμενης γενιάς, με τις νεόπλουτες μαμάδες να μας ντύνουνε λε Lacoste και Timberland από την κορυφή ως τα νύχια.

Τα σπίτια μας, σαν αυτά που ονειρευτήκαμε όταν είμασταν παιδιά, γέμισαν με έπιπλα που βρήκαμε στον δρόμο και πολύ μας αρέσουν. Κάθε ένα με την δική του ιστορία. Πανάκριβα σε μια άλλη εποχή. Ξαναβαμμένα και φροντισμένα με αγάπη. Η ανακύκλωση σε όλο της το μεγαλείο, στάση ζωής πλέον και όχι φυλλάδια ενημερωτικά σε σχολεία.

Τον τελευταίο χρόνο της ζωής μου σε αυτήν την πόλη γνωρίζω διαρκώς νεόπτωχους, με lifestyle που με τίποτα δεν προδίδει την πραγματική οικονομική τους δύναμη ή θέση στην αγορά εργασίας. Με cocktail στα χέρια, με Macintosh παραμάσχαλα, με συλλογές δίσκων, βιβλίων, παπουτσιών και περίεργων vintage αντικειμένων. Με σπίτια μεγάλα και άνετα ακόμη και αν αναγκάζονται να τα μοιραστούν με άλλους πέντε.

Νέοι που γράφουν, διαβάζουν, παίζουν θέατρο, αθλούνται και διασκεδάζουνε έντονα. Οι περισσότεροι άνεργοι φοιτητές ή με δουλειές του ποδαριού. Οικονομική βάση; Καμία.

«Μετά τους νεόπτωχους τι;» σκέφτομαι και μπαίνω στο αγαπημένο bar της οδού Carme, για να γράψω το επόμενο κομμάτι…

Για το S.o.Ft. magazine,

Νατάσα a.k.a. Loica.



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3