18/07/2011 - The Dark side of... The Wall!



Ξαφνικά όλη η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση ετοιμότητας! Ξαφνικά όλοι ‘αγωνίζονται’ για ένα καλύτερο μέλλον και το ψάχνουν παντού, ακόμη και στη συναυλία του Waters που βρήκε ένα κοινό κάτι παραπάνω από έτοιμο να επευφημήσει την κάθε προφανή αλήθεια και να γκρεμίσει το τείχος!

Εν συντομία, η παράσταση/συναυλία «The Wall» έχει ως κύριο θέμα τις φοβίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπος το 1977 ο Roger Waters (ο εμπνευστής του The Wall). Οι φοβίες αυτές, εξακολουθούν να είναι πολύ επίκαιρες ακόμη και σήμερα, σχεδόν 35 χρόνια μετά, καθώς ανάμεσα σε αυτά που πραγματεύονται είναι και ο καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός ξέρετε, είναι το σύστημα που δημιούργησαν αυτές οι ‘κακές’ κυβερνήσεις που καθοδηγούνται από κάποιους άλλους πιο ‘κακούς’ πλούσιους ανθρώπους, προκειμένου να δημιουργήσουν ένα πειθήνιο πλήθος από πρόβατα, έτοιμο να κάνει τους δύο πρώτους πλουσιότερους.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη συναυλία του Waters; Οι φοβίες του Waters, παρουσιάζονται στη διάρκεια της παράστασης, μέσα από στίχους και κινούμενα σχέδια δημιουργώντας μια παράσταση αρκετά συγκινητική και ενδεχομένως τρομακτική. Στόχος του καλλιτέχνη (έτσι όπως εγώ θέλησα να εισπράξω) είναι να βγάλει πράγματα από μέσα του (προφανώς επειδή αυτό συνηθίζουν να κάνουν οι καλλιτέχνες), που ενδεχομένως βρουν ως αποδέκτες και άλλους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες. Καμία φορά, αυτοί οι προβληματισμοί μπορεί να επηρεάσουν και κανέναν έφηβο που δεν έχει προλάβει να διαμορφώσει χαρακτήρα και ίσως τον βοηθήσουν (κάτι που θέλω να πιστεύω πως ισχύει για την περίπτωση του The Wall) να γίνει λίγο πιο ανοιχτόμυαλος ως ενήλικας.

Την Παρασκευή στο ΟΑΚΑ, η μειοψηφία του κοινού ήταν ανήλικη, και αυτή βρισκόταν εκεί γιατί την είχαν φέρει όσοι μεγάλωσαν ακούγοντας Pink Floyd για να ακούσει κλασσική ροκ και για να προλάβει μια από τις τελευταίες συναυλίες αυτής της γενιάς. Η ενήλικη πλειοψηφία ωστόσο, ήταν εκείνη που ήθελε να συμπεριφερθεί σαν μαθητούδι, έτοιμο να κάνει την επανάστασή του για να αλλάξει το μέλλον (ξεφεύγοντας από το παρόν που η ίδια δημιούργησε) και να καταλογίσει ευθύνες σε όποιους (ή καλύτερα σε όσους ήθελε από αυτούς που) έβλεπε ως υπεύθυνους ο Waters. Έτσι, δε μπορείτε να φανταστείτε τον ενθουσιασμό του ενήλικου πλήθους, όταν προβλήθηκε στον τοίχο του σκηνικού η έκφραση «Να γαμηθεί η κυβέρνηση», την οποία παρεμπιπτόντως είχε εκλέξει το μισό σχεδόν του κόσμου που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή μέσα στο ΟΑΚΑ.

Ο ίδιος ενθουσιασμός επικράτησε στο πλήθος και τη στιγμή που ο Waters, ντυμένος φασίστας, έχει ως φόντο καπιταλιστικά σύμβολα να βομβαρδίζουν από αέρος τα προς κατάκτηση εδάφη. Από τις πρώτες ‘φασιστικές βόμβες’ που πέσανε ήταν αυτή του χριστιανισμού. Το κοινό είναι ακόμη μουδιασμένο... δεν αντιδρά... δεν έχει καταλάβει ακόμη το μήνυμα... το φόβο του καλλιτέχνη και έχει κάθε δικαίωμα! Και το μήνυμα συνεχίζεται! Αρχίζουν και πέφτουν βόμβες ισλαμισμού αυτή τη φορά! Σιωπή! Κομουνισμού στη συνέχεια! Το κοινό εξακολουθεί να μην ενοχλείται... παραμένει ήρεμο στη θέση του! Και ξαφνικά, ο ντυμένος (θυμίζω) φασίστας Waters, βομβαρδίζει το κοινό με τον ιουδαϊσμό! Τότε, το κοινό ενθουσιάζεται! Τότε, το κοινό αντιλαμβάνεται πραγματικά το μήνυμα και καταλαβαίνει πως μετά την κυβέρνηση, ο δεύτερος υπεύθυνος είναι ο Εβραίος που πλουτίζει εις βάρος του! Το ίδιο κοινό παραληρεί και όταν ο Waters παρομοιάζει το λαό με μια μάζα από πρόβατα έτοιμη να ακολουθήσει οτιδήποτε χωρίς κρίση, γιατί αυτό το κοινό είναι διαφορετικό! Το κοινό του Waters, που επαναλαμβάνει πιστά κάθε κίνηση που τους δείχνει ως απαραίτητη ο αγαπημένος του καλλιτέχνης για τις ανάγκες του σώου, δεν θέλει ούτε κατά διάνοια να θεωρηθεί πρόβατο από το ίνδαλμα του!

Δεν θέλω να κατηγορήσω κανέναν ούτε γιατί πέρασε καλά την Παρασκευή, ούτε και γιατί χειροκρότησε ρυθμικά με το ρυθμό του Waters. Δεν θέλω όμως, να έχω και την ψευδαίσθηση πως την Παρασκευή γκρεμίστηκε κανένα τείχος μέσα στο ΟΑΚΑ και πως κατά τύχη ξύπνησε και κανένας από τους αγανακτισμένους που έχουν κατακλείσει τις πλατείες και νομίζουν πως για όλα φταίνε οι άλλοι! Δυστυχώς, ο μόνος τοίχος που γκρεμίστηκε ήταν αυτός των σκηνικών, τον οποίο όπως έμαθα τον ξανάχτισαν και τον ξαναγκρέμισαν το Σάββατο και αν όλα πάνε καλά και την Τρίτη! Κατά τα λοιπά... οι τοίχοι έξω από το ΟΑΚΑ καλά κρατούν και είναι ευτύχημα ότι, που και που έρχεται κανένας σαν τον Waters να μας κάνει να νιώθουμε πως υπάρχει ακόμη ελπίδα μιας και κάποιοι σύμφωνα με τον Waters μπορεί και να διατηρούν ακόμη ‘feelings of an almost HUMAN NATURE’.

Χρύσα



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3