19/04/2015 - SEVENTH SON OF A SEVENTH SON by IRON MAIDEN



Σημ.σ. Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο με τον τρόπο που έγραφαν τοτε...

Ήταν πριν από 25 χρόνια…Πολλά χρόνια! Θυμάμαι σαν τώρα όταν βγήκε το πρώτο single, το θρυλικό πλέον Can I play with Madness. Τότε ξέρετε είχε εκπομπές για το heavy Metal στην τηλεόραση! Όλοι μας, λοιπόν, πήραμε τηλέφωνο ακριβώς μόλις τελείωσε έναν πολύ αγαπημένο μας φίλο ο οποίος ήταν ο γκουρού των Maiden για να τον κοροϊδέψουμε για το … άσχημο αυτό single! Που να ξέραμε τι μας περίμενε μετά!

Ο δίσκος είναι ένα concept πάνω στο θέμα του έβδομου γιου ενός έβδομου γιου. Αυτός ο θρύλος υπάρχει ακόμα και μέχρι σήμερα στις αυλές της Ευρώπης αλλά και της Ανατολής, ότι δηλαδή ο έβδομος γιος ενός έβδομου γιου έχει την τύχη με το μέρος του, έχει παράξενες ιδιότητες και γενικώς καλό θα είναι να τον έχει κάποιος ηγεμόνας στην αυλή του για καλή τύχη. Ο Dickinson είχε εντυπωσιαστεί από το Operation:Mindcrime και ήθελε να κάνουν οι Maiden κάτι παρόμοιο. Κάπως έτσι βγήκε αυτό το αριστούργημα.

Για να εξηγηθώ θα σας πω ότι η αρτιότητα βρίσκεται αναμφισβήτητα σε όλο τον δίσκο τόσο σε στίχους όσο και σε μουσική αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο από πριν. Το σύνολο είναι Maiden αλλά σε ένα άλλο επίπεδο. Ο ήχος στις κιθάρες διαφορετικός, όχι τόσο πρίμος.

Από εκεί και πέρα η εισαγωγή με το Moonchild σε πιάνει από τον λαιμό -όχι μόνο με τη δύναμη του σπασίματος- αλλά με το περίεργο της ακουστικής κιθάρας σε συνδυασμό με το απίθανο chorus. Στη συνέχεια η προσωπική μου αδυναμία, το Infinite Dreams και μόνο κλάμα. Θυμάμαι το πόσο κλάμα έριξα πραγματικά όταν το άκουσα από τους Maiden United στη συναυλία τους και τον τρόπο που ο τραγουδιστής τους σκαρφάλωσε εκεί που καθόμουν για να με αγκαλιάσει.

Εδώ το πράγμα απογειώνεται και πάει από την αρχή το δίσκο αλλού … απλά αλλού. Το μεσαίο σχήμα-solo σου δίνει την πρώτη ανατριχίλα στην πλάτη, οι στίχοι απλά δεν υπάρχουν, ο Dickinson απλά αλλού και ο Αρχηγός…είναι απλά ο καλύτερος μπασίστας του κόσμου.

Το πρώτο single που λέγαμε ακολουθεί οκ, για τότε δεν μας είπε και πολλά, θυμάμαι ότι σχολιάζαμε τα 10 δευτερόλεπτα solo που έχει!!!! Από την άλλη καθόλου δεν με χάλασε όταν το άκουσα live! Η συνέχεια με το Evil… και ακόμα θυμάμαι πως όταν είδα το video clip είχα εντυπωσιαστεί γιατί όπως και να το κάνουμε το να βλέπεις Maiden σε live ακόμα και στην τηλεόραση ήταν κάτι… αλλά σε αυτό θα επανέλθουμε! Το συγκεκριμένο κομμάτι μου αρέσει πολύ γιατί έχει αυτή την περίεργη μελωδία τόσο στο chorus όσο και στις στροφές.

Μελωδία Maiden και πάντα οι κιθάρες να παίζουν αυτά τα απλά αλλά τόσο μα τόσο Maiden!!! κομμάτι που από την εισαγωγή ακόμα σου δείχνει τις προθέσεις του και στο chorus όλοι μαζί να τραγουδάμε «The Evil that men do lives on and on…» με όλη τη δύναμη της ψυχής μας!!! Αυτό αν δεν το καταλαβαίνεις δεν ακούς Maiden.

Το ομώνυμο κομμάτι που ακολουθεί είναι ένας από τους λόγους που ακούμε και πάντα θα ακούμε Maiden. Μπορεί να είναι καλοί, χρυσοί, αλλά στα επικά κομμάτια δεν πιάνονται. Εδώ λοιπόν, στο πιο δύσκολο φωνητικά κομμάτι του δίσκου πάμε σε άλλη σφαίρα. Εισαγωγή με πλήκτρα να πρωταγωνιστούν, μυστικισμός και έπος. Οι Iron Maiden σε όλο τους το μεγαλείο, γιατί περί μεγαλείου πρόκειται αν δεν το έχουν καταλάβει κάποιοι.

Δύσκολες φωνητικές γραμμές και ένα έντονο chorus να έρχεται σαν επιστέγασμα και μετά ohohohohohoh και μετά ξανά αυτό το σφυροκόπημα ακολουθούμενο από το μελωδικό rif πριν ξαναμπεί το chorus. Και μετά αυτό που γίνεται δεν περιγράφεται αλλά βιώνεται. Μουσική γέφυρα και πάμε! Παύση, πέφτουν οι τόνοι και αρχίζει το σημείο όπου ο Αρχηγός δείχνει την κλάση του. Ναι, αυτό κάνει και σε όποιον αρέσει. Η αφήγηση του Dickinson κόβει την ανάσα, σου δείχνει το concept και… so it shall be written, so it shall be done. Μετά από αυτό ότι και να πούμε είναι απλά λίγο.

Οι Maiden είναι για κάποιους από εμάς ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας, της ύπαρξής μας της ίδιας. Αυτό γιατί υπάρχουν τραγούδια σαν αυτό, υπάρχουν σημεία σαν αυτό που πριν ξεσπάσει το solo σε απογειώνει αργά αλλά σταθερά. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πολλές στιγμές της ζωής μου και πεθαίνω… Το solo που ακολουθεί είναι αυτό που πρέπει να είναι και τίποτα περισσότερο, σχήματα, νότες και τρέξιμο.

Ότι χρειάζεται δηλαδή ένα progressive συγκρότημα σε ένα τραγούδι, γιατί οι Maiden είναι το απόλυτο progressive metal συγκρότημα. Όποιος δεν το παραδέχεται μπορεί να διαβάσει συνεντεύξεις διαφόρων. Και μετά ας ακούσει την κορύφωση εδώ, συνδυασμός φωνητικών και μελωδίας… ξανά και ξανά και ξανά και για πάντα και τα ποτήρια να τσουγκράνε στον αέρα χωρίς να μιλάς με τον διπλανό σου από την συγκίνηση… τόσο απλά.

Το Prophecy είναι το κομμάτι outsider και προσοχή δεν μιλάμε για filler, αυτά δεν υπάρχουν εδώ! Και εδώ μελωδία στο chorus αλλά και στις κιθάρες, αλλά εδώ το μπαρόκ τελείωμα είναι που κάνει τη διαφορά. Οι Maiden αποδίδουν τέλεια το concept τους και κερδίζουν στη λεπτομέρεια.

Μετά το Clairvoyant ήταν τότε για μένα το αγαπημένο μου κομμάτι από εδώ γιατί το ξεκινούσε ο Αρχηγός με εκείνη την τόσο προσωπική εισαγωγή. Μελωδικό riff και αυτή η τόσο μα τόσο περίεργη αλλαγή στο verse. Αλλάζει βάση και τραγουδάει… και εμείς απορούμε πώς είναι δυνατόν τόσος προοδευτισμός να καλύπτεται τόσο τέλεια! Απλά και όμορφα! Και μετά «There’s a time to live…» όλοι μαζί! Ξανά και ξανά! Σχήμα, solo σχήμα και ξανά αλλαγή «just by looking through your eyes» και δεν περιγράφω άλλο… Τι άλλο να πεις εδώ!!!!

Το κλείσιμο με το Only the good die young είναι αυτό που πρέπει, δυνατό, γρήγορο και ξεσηκωτικό και στο τέλος πάμε ξανά στην αρχή και «Seven deadly sins»...

Οι Maiden είναι arena band αλλά όχι με την έννοια των Boston, Eagles και λοιπών Αμερικανών. Είναι μια κατηγορία μόνοι τους και πάντα θα είναι. Τότε ήταν η εποχή που ήρθαν για συναυλία στην Ελλάδα και έγινε ο κακός χαμός. Εγώ δεν πήγα λόγω ανωτέρας γονικής βίας, αλλά αυτοί που πήγαν ακόμα το θυμούνται!

Γιατί μιλάμε για concept και την άρτια του απόδοση επί σκηνής που εκείνη την εποχή για την Ελλάδα ήταν επιστημονική φαντασία! Η αναβίωση αυτού το όλου σκηνικού πέρισυ δεν ήταν η αναμενόμενη αλλά ότι και να κάνεις, ότι και να λες το Seventh son είναι απλά το Seventh son!!!! Συγχωρήστε μου το πάθος και τον τρόπο γραφής, αλλά οι Iron Maiden είναι για μένα κάτι πολύ ανώτερο… Γι’αυτό αποφεύγω και να γράψω για αυτούς…

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3