24/05/2015 - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΣΤΑ ΔΟΜΕΝΙΚΙΩΤΗ



S.o.ft: Κώστα καλησπέρα! Αυτόν τον καιρό κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό σου CD, το ARGO, το οποίο είναι καθαρά bass oriented. Θα θέλαμε να μας πεις πως ξεκίνησε και προχώρησε η ιδέα μέχρι και την κυκλοφορία του;

K.Δ: Από τον καιρό των Uthull ακόμα, όταν ξεκινήσαμε με τον Γιάννη Τσουλφαΐδη, σκεφτόμουν κάτι πιο bass - oriented. Οπότε είχαμε δοκιμάσει ως τρίτο μέλος κάποιον κρουστό. Τελικά δεν κόλλησε αυτό γιατί θέλαμε ένα τρίτο όργανο, σαν την κιθάρα ή τα πλήκτρα, που θα μας επέτρεπε να γίνουμε πιο πολυφωνικοί. Αλλά αν στους Uthull αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό, πάντα στο μυαλό μου υπήρχε αυτή η αρχική ιδέα του να κάνω ένα project όπου το μπάσο θα είναι το μόνο μελωδικό όργανο. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημερινό CD.

S.o.ft: Το ARGO βασίζεται λοιπόν στο μπάσο, να υποθέσω ότι δεν έχει overdubs;

K.Δ:Όχι! Σε αυτό το καινούργιο CD δεν υπάρχουν πουθενά overdubs γιατί αυτό ήταν που ήθελα να κάνω, να μην βάλω δηλαδή ούτε ένα δεύτερο μπάσο να παίξει ως συνοδευτικό. Έτσι άρχισα να γράφω σιγά-σιγά κάποια θέματα για ένα τέτοιο project το οποίο το είδαμε σοβαρά με τον Γιάννη τον Τσουλφαΐδη γύρω στο 2012, όταν πήρε και το cajon (σ.σ.: κρουστό όργανο ισπανικής προέλευσης) το οποίο μπορεί να αναπαράγει τον ήχο και του ταμπούρου αλλά και της κάσας. Αυτό ήταν το έναυσμα να ξεκινήσω τότε κάτι το οποίο θα είχε όχι μόνο μπάσο αλλά και cajon.

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω μουσική με την λογική του ντουέτου μπάσο-cajon δημιουργώντας συνθέσεις που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε και ζωντανά ως ντουέτο. Υπάρχουν διπλές μελωδίες και φράσεις στο CD αλλά ότι ακούγεται διπλό είναι παιγμένο με tapping. Κάπως έτσι κατέληξα να έχω στο CD στο πρώτο μέρος κάποιες bass miniatures και απλά σε κάποια σημεία έχει ένα υποτυπώδες drum machine, ενώ το δεύτερο μέρος που είναι 38 λεπτά είναι μπάσο και cajon. Όταν στις πρόβες είδαμε ότι ακούγεται καλά αλλά και μπορεί να αποδοθεί όπως θέλαμε τότε προχωρήσαμε. Είναι διαφορετικό και σαν στυλ από τους Uhtull ας πούμε.

S.o.ft: Το στυλ της μουσικής του CD αλλά και το δικό σου πως θα το χαρακτήριζες; Γιατί πάντα ήσουν πολύ metal για τους τζαζίστες και πολύ jazz για τους μεταλάδες!

K.Δ: Ακριβώς έτσι, αλλά εδώ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα το χαρακτήριζα ως μια μίξη world music και ambient. Είναι κοντά στις ηχογραφήσεις της MGM θα έλεγα. Ηχητικά είναι διαφορετικό από ό,τι έκανα μέχρι τώρα γιατί και οι κλίμακες είναι διαφορετικές. Υπάρχει έντονα το ανατολίτικο, το ελληνικό στοιχείο. Χρησιμοποίησα κλιμακές όπως η niaventi, η sambah, harmonic minor, κλίμακες δηλαδή που εκφράζουν το ανατολίτικο στοιχείο. Σε συνδυασμό με το cajon βγαίνει στο τέλος ένα ethnic στοιχείο. Ήθελα και προσπάθησα ο δίσκος να είναι σχετικά easy listening, γιατί είναι από τη φύση του ιδιαίτερος, και να μην απευθύνεται μόνο σε μουσικούς όπως γίνεται συνήθως με αυτούς τους δίσκους.

Στο πρώτο μέρος βγάζω μπροστά το θέμα της τεχνικής πιο έντονα ενώ στο δεύτερο μέρος ήθελα να απευθυνθώ σε ακροατές που θέλουν κάτι πιο βατό να ακούσουν γι’αυτό και υπάρχει πολύ συγχορδιακό στοιχείο, οι ανατολίτικες κλίμακες που λέγαμε μέχρι και το ρεμπέτικο στοιχείο!

S.o.ft: Το CD είναι self financed; Ή βγήκε από κάποια εταιρεία;

K.Δ: Βγήκε εξ ολοκλήρου από μένα. Η ηχογράφηση και η παραγωγή έγινε στα Stone Studios με ηχολήπτη τον Στράτο Παπαθανασίου. Αν και κυκλοφόρησε τώρα θα πρέπει να πω ότι οι πρώτες ηχογραφήσεις με το μπάσο και το cajon έγιναν το 2012 αλλά οι bass miniatures ηχογραφήθηκαν τον Χειμώνα του 2014. Ανέλαβα προσωπικά όλο το κόστος της παραγωγής, την ηχογράφηση και την διανομή. Έγινε μια πολύ καλή δουλειά επαγγελματικού επιπέδου.

Είναι δύσκολο πάντως σήμερα να βρεις εταιρεία που να κυκλοφορήσει ένα είδος τόσο ιδιαίτερο. Ένα instrumental CD που έχει όμως κανονικό συγκρότημα με πολλά όργανα είναι πιο εύκολο να κυκλοφορήσει. Εδώ μιλάμε για ένα μπάσο και ένα cajon, κάτι όπως είπα πολύ ιδιαίτερο και δεν πιστεύω ότι υπάρχει τόσο μεγάλο κοινό ώστε μια εταιρεία να ενδιαφερθεί.

S.o.ft: Που μπορεί κανείς λοιπόν να βρει το CD σου;

K.Δ: Μπορεί να το βρει στην ιστοσελίδα μου www.kostasdomenikiotis.com ή στο fb και να το ζητήσει απευθείας από μένα.

S.o.ft: Κώστα, είσαι γνωστός χρόνια ως bass shredder. Το παίξιμο σου είναι ιδιαίτερο και έχεις μια δική σου εντελώς τεχνική (ο Κώστας Δομενικιώτης είναι ο μοναδικός μπασίστας που κάνει ταυτόχρονα slapping και tapping. Μια εντελώς ιδιάιτερη τεχνική που αν δεν την δει κανείς δεν μπορεί να την καταλάβει). Θα θέλαμε λίγες τεχνικές λεπτομέρειες. Πως έφτασες την τεχνική σου εδώ;

K.Δ: Στο πρώτο κομμάτι του CD, το Spiderslap, κάνω μια τεχνική slap την οποία έβγαλα με τον καιρό μέσα από πολλή μελέτη. Στο τέλος, λοιπόν, του συγκεκριμένου κομματιού χρησιμοποιώ τετραπλό pop και tapping μαζί οπότε δημιουργείται ένα καινούργιο ηχητικό αποτέλεσμα. Είναι τέσσερα pop, tapping και ένα hammer-on. Η όλη τεχνική μου είναι ένα κράμα από διάφορους μπασίστες που μου αρέσουν πάρα πολύ.

Ο πρώτος είναι Έλληνας, είναι ο μέντορας μου Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο οποίος ως δάσκαλος μου, μου έχει δώσει πολλά στοιχεία. Από την άλλη πλευρά ακούγοντας και μόνο τα CD των μουσικών που μου αρέσουν και μελετώντας πάνω στις τεχνικές τους εξελίσσομαι και εγώ. Πρέπει να έχουμε διάφορα ακούσματα. Αυτό λέω και στους δικούς μου μαθητές, ότι δυστυχώς σήμερα έχουν μια μικρή γκάμα ακουσμάτων, ακούν συγκεκριμένα πράγματα. Αν δηλαδή ξέρεις μόνο τρεις-τέσσερις μπασίστες τότε εκεί θα κυμαίνεται και όλη σου η μελέτη. Ενώ αν ανοίγονται οι ορίζοντες σου είναι διαφορετικά. Εμένα με βοήθησαν πολύ τα ακούσματα και φυσικά η πολλή μελέτη.

Ήταν τυχερή η δικιά μας η γενιά επειδή πολλά πράγματα τα ακούγαμε και δεν τα βλέπαμε όπως συμβαίνει σήμερα με το youtube. Εγώ δηλαδή πολλά κομμάτια τα έβγαλα πηγαίνοντας την κασέτα μπρος-πίσω μην ξέροντας πολλές φορές τι κάνει ο μπασίστας αλλά προσπαθούσα να βγάλω αυτό που άκουγα. Όταν μετά από χρόνια έβλεπα τι έκανε ο μπασίστας και εγώ το είχα βγάλει με άλλο τρόπο ήταν και αυτό κάτι διαφορετικό, συνέβαλε στην προσωπική τεχνική. Η τεχνική μου λοιπόν δημιουργήθηκε από διαφορετικά ακούσματα, διαφορετικές επιρροές και πολλή μελέτη. Έχω επιρροές από jazz φλαμένκο, metal μέχρι και ελληνική μουσική.

S.o.ft: Τόσα χρόνια που σε παρακολουθώ έχω διαπιστώσει ότι έχεις πάει την τεχνική του slapping σε ένα άλλο επίπεδο ανακατεύοντας διαφορετικά στοιχεία. Εσύ αν μπορούσες να κατατάξεις το στυλ σου πως θα το έλεγες;

K.Δ: Θα το έλεγα μια μίξη fusion με metal στοιχεία. Η τεχνική μου βασίζεται στο legato, μια τεχνική που έμαθα και υιοθέτησα από τους κιθαρίστες που άκουγα όπως ο Malmsteen, ο Steve Vai αλλά γενικά όλο το κύμα του λεγόμενου neoclassical που είχε φέρει τότε κάτι καινούργιο εκτελεστικά, αλλά και jazz κιθαρίστες όπως ο Alan Holdsworth που χρησιμοποιεί legato.

Μελετώντας αυτούς τους κιθαρίστες και κάνοντας transcription από κιθάρα σε μπάσο άρχισα να βγάζω καινούργια πράγματα. Σκεφτόμουν ότι αφού κάτι μπορεί να παιχτεί στην κιθάρα που είναι έγχορδο άρα μπορεί να παιχτεί και στο μπάσο. Μου άρεσε να βρίσκω original τρόπους παιξίματος. Της μόδας τότε ήταν το tapping του Billy Seehan που φυσικά ήταν από τους αγαπημένους μου μπασίστες αλλά μελετούσα και πως έκανε tapping ένας κιθαρίστας. Η κιθάρα είχε και έχει μεγαλύτερη ιστορία σαν όργανο και είχε εξελιχθεί πάρα πολύ και φυσικά μιλάμε πριν να βγουν όλοι αυτοί οι κολοσσοί όπως ο Victor Wooten οι οποίοι πήγαν το μπάσο σε άλλες διαστάσεις. Επηρεασμένος λοιπόν και από τους άλλους μπασίστες της εποχής όπως ο Stuart Hamm προσέθεσα στοιχεία. Ένα κομμάτι λοιπόν είναι το legato, άλλο το slap, και το tapping.

Επίσης και στα baselines που χρησιμοποιώ έχω επηρεαστεί από την neoclassical σκηνή, ειδικά στους Stargate (neoclassical project του Κώστα Δομενικιώτη) βασιζόμενος σε κιθαρίστες. Είχα πάντα το πείσμα τέτοια riffs και μουσικά θέματα που παίζονται συνήθως με πένα να τα παίζω με τα δάχτυλα. Πάντως ήθελα πάντα να έχω εξέλιξη τεχνικά, δηλαδή να κοιτάζω πίσω πριν από πέντε ή και δέκα χρόνια και να λέω ότι τώρα έχω πάει λιγάκι παραπάνω. Αυτό είναι καθαρά θέμα μελέτης, δηλαδή μπορεί να έχουν περάσει χρόνια αλλά ακόμα και σήμερα έχω στην καθημερινή μου ρουτίνα κάποια ώα για μελέτη.

S.o.ft: Έχω την άποψη ότι τα τελευταία δέκα ίσως χρόνια η jazz δεν έχει επιδείξει ένα καινούργιο όνομα όπως ο Chick Corea, ο Miles Davies ή ο Al DiMeola. Αν πάρουμε τους μπασίστες όμως πιστεύω ότι έχουν βγει τέτοια ταλέντα και έχουν εξελίξει το όργανο. Εσύ τι γνώμη έχεις;

K.Δ: Η επόμενη των μεγάλων γενιά των μπασιστών έδωσε πολλά πράγματα! Ένα μεγάλο κεφάλαιο αυτής της μπασιστικής επανάστασης την τελευταία δεκαετία ήταν ο Victor Wooten. Με την χαρακτηριστική τεχνική του slap και double thumb, και όχι μόνο, πήγε το μπάσο σε άλλη διάσταση. Καλό θα είναι βέβαια να ακούν και τα studio albums του, όχι μόνο να βλέπουν τα videos στο youtube γιατί μπορεί να δημιουργηθεί μια λανθασμένη εικόνα ότι ο συγκεκριμένος μόνο τεχνικός είναι και δεν έχει groove. Επίσης είναι τέλειος στο κομμάτι της εκπαίδευσης, με το καλύτερο κατά την άποψη μου instructional DVD, το πεντάωρο “Bass Workshop”.

Άλλος που ξεχωρίζω είναι ο Hadrien Feraud, Γάλλος, ο οποίος παίζει στα τελευταία albums του John McLaughlin με απίστευτη bebop φρασεολογία τον οποίον ο McLaughlin χαρακτηρίζει ως τον νέο Jaco Pastorius. Στην ίδια κατηγορία είναι και ο Ray Riendeau, επίσης Γάλλος, πολύ καλός slap μπασίστας που παίζει διάφορα στυλ, από jazz μέχρι την μπάντα του Rob Halford! Επίσης και ο Michael Manring με τα alternate tunings!

S.o.ft: Πως βλέπεις την όλη φάση του extended range bass που τώρα τελευταία έχει γίνει πολύ της μόδας; Δηλαδή μπάσα οκτώ, δέκα ίσως και 18 χορδών;

K.Δ: Για τους μπασίστες της νέας γενιάς μεγάλη βοήθεια ήταν οι νέοι κατασκευαστές. Δηλαδή ακόμα και το πεντάχορδο μπάσο το οποίο είτε το χρησιμοποιεί κανείς όπως εγώ με χαμηλή Β ή ψιλή C, θεωρείται μια εξέλιξη. Υπάρχει το εξάχορδο, υπάρχει μπάσο που είναι το μισό άταστο και το άλλο μισό με τάστα. Αλλά όλα αυτά τα καινούργια όργανα με τις μεγάλες ταστιέρες και τις πολλές χορδές ξεφεύγουν από τον ήχο του μπάσου, είναι καθαρά σολιστικά και μιλάμε για πολύ δύσκολες ταστιέρες για να παίξεις κανονικά. Κυρίως είναι για tapping τεχνικές. Είναι μια διαφορετική άποψη η οποία είναι καλοδεχούμενη γιατί δεν μπορείς να βάλεις όρια στην τέχνη.

Πολλές φορές και εμένα μου λένε γιατί παίζω lead bass αφού το μπάσο κανονικά δεν πρέπει να κάνει σόλο και δυστυχώς το έχω ακούσει και από μουσικούς που με ξέρουν, ακόμα και από την ίδια μου την πόλη! Ας αφήσουμε λοιπόν τον καθένα μπασίστα να εκφραστεί όπως θέλει. Σε άλλον αρέσει και σε άλλον όχι. Το βασικό είναι να μην βάζουμε όρια. Αν είχα εγώ ένα τέτοιο όργανο με δέκα χορδές ας πούμε θα με ερέθιζε να κάνω κάτι καινούργιο. Γιατί αυτό είναι το βασικό, δηλαδή να κάνεις πάντα και κάτι καινούργιο. Ακόμα και στο θέμα της μπάντας ή της ηχογράφησης υπάρχει θέμα προκατάληψης. Δηλαδή οι ηχολήπτες έχουν συγκεκριμένη άποψη για τον ήχο του μπάσου όταν είναι για power metal ας πούμε. Γιατί;

Θεωρώ ότι θα ήταν πολύ πρωτότυπο και ενδιαφέρον αν σε ένα σχήμα metal ο μπασίστας είχε τον ήχο του Pastorius! Αυτό είναι progressive! Ή ας πούμε τώρα που είναι της μόδας τα χαμηλά κουρδίσματα εμένα μου αρέσει να παίζω μοντέρνα θέματα αλλά με όχι τέτοιο ήχο. Καλά είναι τα στερεότυπα αλλά όταν τα σπάμε κάνουμε και καινούργια πράγματα. Ακόμα και στο θέμα του ήχου, το να ακούς ένα όργανο να πειραματίζεται με διαφορετικό ηχόχρωμα σε ένα συγκεκριμένο στυλ είναι καλό.

S.o.ft: Μιας και μιλάμε για όργανα, είδαμε τελευταία ότι χρησιμοποιείς ένα custom made μπάσο καθώς και συγκεκριμένες χορδές με το όνομα σου;

K.Δ: Στην Ελλάδα ως γνωστόν έχουμε θησαυρούς που δεν τους βλέπουμε και συνήθως μας πιάνει ξενομανία όσον αφορά στα όργανα. Έτσι λοιπόν έχουμε και πολύ καλούς Έλληνες κατασκευαστές οργάνων. Είμαι τυχερός που συνεργάζομαι λοιπόν με τον Θοδωρή Παρασκευόπουλο ο οποίος μου έχει κατασκευάσει το μπάσο μου το οποίο είναι στα δικά μου μέτρα, με τα χαρακτηριστικά που ήθελα και καλώς ή κακώς για να γίνει αυτό θα πρέπει να βρεις έναν κατασκευαστή που να έχει την υπομονή και το μεράκι να σου το φτιάξει.

Πιστεύω ότι ένα από τα στοιχεία που βελτίωσαν την τεχνική μου ήταν και ένα βολικό όργανο. Είναι ένα όργανο φτιαγμένο από ένα φίλο μου ο οποίος έδωσε πολύ κόπο για να το φτιάξει και αυτό το εκτιμώ πάρα πολύ! Το μπάσο λέγεται Astral και είναι ένα μπάσο πεντάβεργο στο μανίκι, έχει τρεις πλάκες στο σώμα, η κλίμακα του είναι 33 ½ είναι σχετικά λίγο μικρότερο από άλλα μπάσα. Οι χορδές που χρησιμοποιώ είναι οι Ιταλικές Bulk όπου έχω ένα endorsement.

S.o.ft: Σκέφτεσαι να παρουσιάσεις ζωντανά τον καινούργιο σου δίσκο;

K.Δ: Ναι, σκεφτόμαστε να το παρουσιάσουμε ζωντανά μαζί με τον Γιάννη, απλά πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος γιατί όπως είπαμε είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο και θα πρέπει να γίνει κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Ο χώρος θα πρέπει να είναι συγκεκριμένος αλλά και το κοινό του χώρου θα πρέπει να ξέρει τι πάει να δει. Δηλαδή για να παρουσιαστεί κάτι τέτοιο, που βασίζεται σε ένα μπάσο και σε ένα κρουστό το οποίο δεν έχει δυνατή ένταση, θα πρέπει και στο κοινό να υπάρχει μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα σχετικής ησυχίας. Οπότε θέλουμε να το παρουσιάσουμε συγκεκριμένα και με συγκεκριμένο τρόπο.

S.o.ft: Κώστα, θεωρείς ότι υπάρχει κοινό σήμερα με την διάδοση των social media για δουλειές όπως η δική σου; Εννοώ ότι ίσως η μόδα σήμερα να είναι κάπως διαφορετική.

K.Δ: Κοίταξε, είναι δύσκολο και υπάρχουν διαφορές στο κοινό. Το βλέπω στα σεμινάρια που κάνω αυτό, εκεί το τεστάρω. Πρόσφατα κάναμε ένα σεμινάριο για μπάσο και τύμπανα. Τέτοια πράγματα δεν γίνονται στη Θεσσαλονίκη σε μεγάλο βαθμό. Μιλάμε για ένα σεμινάριο με πέντε ευρώ εισιτήριο, με άτομα έμπειρα (Κώστας Δομενικιώτης και Φώτης Κάνιστρας) και η προσέλευση περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στους μαθητές μας. Παλιά δεν υπήρχαν τέτοιες ευκαιρίες, δηλαδή μακάρι στην εποχή που ήμουν μικρός να γινόταν να παρακολουθούσα ένα σεμινάριο μπάσου! Αλλά είναι κάτι το πολύ ειδικό και αυτό που δεν έχει πέραση στην Θεσσαλονίκη.

Δύσκολα θα πάει κάποιος να δει κάτι το διαφορετικό, ακόμα και κάτι σαν τους Uthull που είναι πιο βατό άκουσμα αλλά πάντα διαφορετικό. Επίσης δύσκολα στον μουσικό τύπο ενδιαφέρονται να κάνουν κριτική σε κάτι ιδιαίτερο. Αν ήμουν πιο mainstream ή είχα ένα διαφορετικό image ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα! Συνήθως λοιπόν οι γνωστοί μας στηρίζουν και δύσκολα θα δούμε καινούργια πρόσωπα πέρα από τους μαθητές μας ως κοινό.

Αλλά είναι και διαφορετικές εποχές, σήμερα ας πούμε ο καθένας μπορεί να βρει ή έχει πρόσβαση σε οτιδήποτε, οπότε δύσκολα θα «πεινάσει» για κάτι καινούργιο όπως ίσως εμείς παλαιότερα που ψάχναμε καινούργια πράγματα συνέχεια επειδή δεν τα βρίσκαμε εύκολα. Δυστυχώς σήμερα είναι μια γενιά μουσικών και μουσικόφιλων πολύ διαφορετική, μια γενιά χωρίς υπομονή γιατί όλα είναι έτοιμα. Ζούμε σε μια εποχή εικόνας, στην εποχή των “likes” χωρίς καμία ουσία. Σε μια εποχή που κανείς δεν ψάχνει γιατί δεν έχει υπομονή όπως είπα. Εγώ πάντως ακόμα ψάχνω…

S.o.ft: Κώστα που μπορεί να σε βρει κανείς αν θέλει μαθήματα μαζί σου;

K.Δ: Στο Αστρινίδειο Ωδείο στην Καλαμαριά, στο Mushroom Studio στην Ολύμπου όπου λειτουργεί και μουσική σχολή, αλλά κάνω ιδιαίτερα μαθήματα και μέσω skype!

S.o.ft: Κώστα Δομενικιώτη, ευχαριστούμε πολύ!



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3