25/10/2015 - ΑΛΛΑΓΗ ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ



Έχω ένα φίλο που μου λείπει σε πολλές φάσεις… αυτά είναι τα καλά και τα κακά του fb. Ο Θεοδόσης είναι φίλος από παλιά και θα είναι για πάντα ασχέτως αν ζει σε άλλη χώρα κάνοντας μια αξιοζήλευτη καριέρα. Θα έρθει σε λίγο καιρό και θα βρεθούμε μετά από χρόνια για να περάσουμε ένα βραδάκι με φίλους αλητεύοντας όπως κάναμε. Θα γίνουμε δηλαδή ξανά παιδιά 17 ετών που θα κάνουν χοντράδες, θα μεθύσουν και θα περάσουν καλά.

Δεν ξεχνάμε με τίποτα την παιδικότητά μας και βασικά δεν θέλουμε, αλλά καλό είναι να την κρατάμε για εμάς, για τις στιγμές με φίλους και κοντινά πρόσωπα. Δεν θέλω να χαλάσω την ατμόσφαιρα Λυκείου που δημιούργησα αλλά θα ήθελα να πω ότι η αλλαγή σε εσωτερικό επίπεδο είναι προαπαιτούμενο για την αλλαγή σε επαγγελματικό επίπεδο. Δεν θα το βαρύνω, απλά ο λόγος το λέει! Η κατάσταση στην Ελλάδα έχει πλάκα για όλους. Δεν συναντάς κανένα είδος ωριμότητας, οπότε το επόμενο βήμα είναι καθαρά η ουτοπία, γιατί σωτηρία δεν υπάρχει!

Η παιδικότητα λοιπόν είναι ίδιον του Έλληνα ακόμα και στην καθημερινή συμπεριφορά του. Στα ιατρεία ειδικά έχει μεγάλη πλάκα! Έρχεται κάποιος και θέλει να εξυπηρετηθεί αμέσως λέγοντας το κλασικό «έχω ραντεβού»! και μετά φωνάζουν, και μετά διαμαρτύρονται και τα γνωστά! Περιμένουμε τον ΕΝΦΙΑ αλλά δεν έρχεται, θέλουν να κλείσουν τα ιδιωτικά κανάλια και φυσικά θα γίνουν τώρα όλοι κουλτουριάρηδες που προτιμούν την ΕΡΤ. Η πλάκα συνεχίζεται αλλά καλύτερα να το αφήσουμε…

Η αλλαγή δεν θα έρθει με τέτοιες συνθήκες αλλά μήπως κανείς το περιμένει; Δεν έγινε τόσα χρόνια, δεν θα γίνει ούτε τώρα. Βασικά δεν θα γίνει ποτέ! Αλλά δεν μας πειράζει, την μοίρα μας την ξέρουμε! Τελικά ως λαός έχουμε μεγάλη πλάκα, μια παρέα είμαστε, όπως θα γίνουμε και εμείς ξανά με τον φίλο μας από το εξωτερικό. Θα θυμηθούμε την Κέρκυρα που πήγαμε εκδρομή, το σχολείο, τις πλάκες και τις μουσικές. Θα δούμε την αλλαγή του καθενός μας, τις ζωές μας χωρίς καν να μιλήσουμε για αυτές με λεπτομέρειες.

Φτάνει απλά να μιλάμε, να λέμε για τότε. Τελικά αυτές οι συναντήσεις χωρίς να το καταλάβεις σε κάνουν να κοιτάς όλη σου τη ζωή με άλλο μάτι. Να μετανιώνεις αλλά και να χαίρεσαι, να ευχαριστιέσαι και να συγκινείσαι. Κάναμε αυτά που θέλαμε; Γίναμε αυτοί που φανταζόμασταν; Τι θέλαμε και τι θέλουμε; Εγώ ήθελα να γίνω rock star θυμάμαι! Πλάκα είχε αυτό και φυσικά καμία σχέση με την τωρινή μου πραγματικότητα τόσο επαγγελματικά όσο και καλλιτεχνικά αλλά δεν πειράζει.

Άλλαξα, προσαρμόστηκα, έμαθα από λάθη και εμπειρίες και πάω παρακάτω. Περπατάω χωρίς να ξέρω που βαδίζω φτιάχνοντας έναν δικό μου δρόμο. Δύσκολο όλο αυτό αλλά να, κάτι τέτοια σκέφτεσαι όταν είσαι ζαλισμένος και χαρούμενος με φίλους. Την υγεία μας να έχουμε και όλα γίνονται αλλά τελικά τι θέλουμε να γίνει ξέρουμε;

Ζητώ συγγνώμη για το πολιτικό ιντερμέδιο στη μέση του κειμένου, απλά ήθελα να τονίσω ότι μέσα σε δύσκολους καιρούς το να μοιράζεσαι με φίλους προβληματισμούς, αστεία και καταστάσεις σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο…ακόμα και αν το κάνεις σαν ψυχοθεραπεία. Όλοι χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο…

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3