22/11/2015 - ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ (η αντίστροφη μέτρηση της αλλαγής)



Κάποιες φορές απλά ξέρεις…Μπορεί να είναι πολλά αυτά που σκέφτεσαι, μπορεί να σε απασχολούν ακόμα περισσότερα, αλλά ξέρεις ότι είναι σωστό. Δεν ξέρεις που θα σε βγάλει αλλά ξέρεις ότι εκεί πρέπει να πας. Πολλές φορές το μέσα μας μιλάει και λέει τη γνώμη του. Τις περισσότερες φορές είναι σωστό, ένστικτο λέγεται αυτό. Σε κάθε καινούργιο ξεκίνημα υπάρχουν τα δείγματα του που θα πάει το πράγμα.

Η Ευρώπη αλλάζει και βλέπουμε γύρω μας ότι όλοι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ψάχνουμε ξανά την αγνότητα των παλαιότερων χρόνων, εκεί που όλα ήταν καλύτερα από σήμερα. Τώρα θα μου πείτε ήταν για όλους μας; Οι γονείς μας τι έλεγαν τότε Συμφωνώ και επαυξάνω. Απλά λέω ότι αν φέρουμε ξανά την αγνότητα της παιδικότητας, της εφηβείας μας, τότε ίσως η χώρα μας να γίνει καλύτερος τόπος.

Ζούμε σε μια πόλη -για να το κάνω πιο συγκεκριμένο- που είμαστε πολύ λίγοι. Αυτό είναι μεγάλο πλεονέκτημα γιατί θα μπορούσαμε δυνητικά να κάνουμε πολλά πράγματα ενωμένοι... αντ’αυτού ο καθένας μας κάνει τη δουλειά του και δεν θέλει να συνεργαστεί. Ή μάλλον θέλει αλλά με έναν τρόπο ώστε να βγάλει από εσένα χωρίς να δώσει τίποτα. Επίσης έχουν πλάκα κάποιοι που δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενό τους και το παίζουν ειδήμονες. Ξέρετε, υφάκι και στυλ αφεντικού. Πλάκα έχει αυτό έως ένα σημείο και μετά το χάος.

Και δεν είναι θέμα εγωισμού, αλλά θέμα καθαρά νοοτροπίας. Έτσι είναι η κατάσταση σήμερα και το κακό είναι πως όταν λες με εντελώς δονκιχωτικό τρόπο ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό σε κοιτούν με ανοιχτό στόμα, σε υποστηρίζουν λεκτικά, αλλά όταν έρχεται η ώρα για το δια ταύτα τότε όλοι βρίσκουν προβλήματα παιδαριώδη και ήδη γνωστά. Ειλικρινά τώρα αν δεν υπήρχαν αυτά τα προβλήματα θα πηγαίναμε να αλλάξουμε κάτι; Αν δούλευε σωστά το σύστημα θα το αλλάζαμε; Και που καταλήγουμε; Απλά ο καθένας τραβάει τον δρόμο του μόνος και σίγουρα επαγγελματικά ζημιωμένος σε σχέση με το αν συνεργαζόμασταν.

Γίναμε όπως λέει και η ψυχολογία του marketing «γονείς» περισσότερο, που τα ξέρουμε όλα και πάντα μιλάμε με δεικτικό ύφος στους άλλους νομίζοντας ότι είμαστε ανώτεροι. Είμαστε, όμως, παράλληλα «παιδιά» γιατί αντιδρούμε άσχημα σε ό,τι δεν μας αρέσει αντί να ακούσουμε προσεκτικά. Ψιλά γράμματα, αλλά συνήθως θα πω ότι οι γονείς είναι γέροι ενώ των παιδιών το αίμα βράζει. Πως θα αλλάξουμε αν δεν σκεφτούμε out of the box; Δύσκολο για μια τόσο συντηρητική πόλη όπως η Θεσσαλονίκη που πάντα ήθελε να κλέψει know-how και όχι να δημιουργήσει.

Τα παιδιά παίζουν μαζί, πάντα ψάχνουν να βρουν καινούργιους φίλους για να μεγαλώσει το παιχνίδι, ενώ οι μεγάλοι θεωρούν ότι ο κύκλος των φίλων τους έχει κλείσει προ πολλού και δεν θέλουν να μπαίνουν σε διαδικασίες τώρα. Αυτό δεν οδηγεί κάπου πιστεύω. Σχέσεις ουσίας τελικά έχουν περισσότερο τα παιδιά. Στην ηλικία αυτή κάνεις φίλους, γνωρίζεις κόσμο και ερωτεύεσαι.

Τότε κοιμόσουν γαλήνια και διψούσες από το παιχνίδι. Κάπως έτσι πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα της παιδικότητας και για τις δουλειές, για εμάς τους μεγάλους. Προσωπικά βλέπω διάφορα σημάδια γύρω μου σε προσωπικό επίπεδο και πολύ χαίρομαι. Ας γίνουμε πάλι παιδιά!

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3