06/12/2015 - BEAT by King Crimson



Ψάχνοντας τα παλιά μου βινύλια, κολλάω με συγκεκριμένα συγκροτήματα. Το Beat είναι δίσκος του 1982 προερχόμενο από τις αγαπημένες μου περιόδους του progressive rock. Οι Crimson έχουν τότε την σύνθεση Fripp, Belew, Levin, Bruford και επιδίδονται σε έναν εξπρεσιονισμό -που έχει μια πολύ λογική εξήγηση. Τέτοιου είδους συγκροτήματα βγάζουν πάντα δίσκους με νόημα, με ένα συγκεκριμένο concept.

Προσοχή, δεν μιλάμε για rock όπερες αλλά για concept, μια ενιαία δηλαδή υπόθεση στο σύνολο του έργου. Εδώ λοιπόν το concept έχει να κάνει με το μπήτνικ κίνημα και τους θιασώτες του, τα έργα του, τα βιβλία και τους ήρωες του. Κάπως έτσι εξηγείται και η γενική αφηρημάδα στις συνθέσεις και στο όλο concept. Ο Κέρουακ και τα βιβλία του, οι νύχτες με ποίηση, οι εξωτικές πολιτείες και το πάντα ερωτικό Παρίσι είναι στο προσκήνιο υπό το πρίσμα των King Crimson.

Οι κιθάρες είναι παιγμένες σε περίεργους ρυθμούς και μέτρα, τα τύμπανα σχολιάζουν και ο Levin κάνει αυτό που ξέρει να κάνει, όπως κανείς άλλος, μετατρέποντας το μπάσο σε ένα όργανο με άλλη διάσταση. Όπως είπα στην αρχή η κάθε νότα -ακόμα και στους αυτοσχεδιασμούς- έχει την έννοια και τον ρόλο της. Η τεχνολογία βοηθάει πάρα πολύ και τα Fripptronics κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε εισαγωγές αλλά και κοψίματα. Για όσους δεν έτυχε να ακούσουν, τα fripptronics είναι μια "συσκευή", την οποία δημιούργησε και χρησιμοποίησε πρώτος ο Fripp και μετά ανέλαβε να τελειοποιήσει ο Eno.

Πρόκειται για μια συσκευή delay που αποτελείται από δύο μαγνητόφωνα με μπομπίνες τα οποία είναι τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Η ταινία από το κανάλι ηχογράφησης του ενός περνάει στο κανάλι αναπαραγωγής του άλλου έτσι ώστε αυτό που ηχογραφείται στην πρώτη να παίζεται λίγα δευτερόλεπτα αργότερα από τη δεύτερη. Έτσι έχουμε delay σε real time!

Οκ, όσοι έχουν ασχοληθεί με την τεχνολογία του studio θα καταλαβαίνουν πόσο μεγάλη δουλειά είναι όλο αυτό και πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην όλη εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής από το 1970 και μετά. Να προσθέσω ότι το χρησιμοποιεί και ο Blackmore, ειδικά αν δείτε το Live in Munich. Όλο αυτό το ανέφερα διότι το concept του δίσκου χρειάζεται κάτι τέτοια τεχνικά κόλπα για να αποδοθεί όπως πρέπει.

Η beatnik αισθητική έκανε μια ολόκληρη γενιά να δει την Αμερική με άλλο μάτι και ίσως κάπως αργά ο Fripp εδώ αποδίδει φόρο τιμής σε αυτούς, ίσως και να ανακαλύπτει την Αμερική λίγο αργά…δεν ξέρω. Δεν είναι κακό όμως αυτό γιατί και οι U2, αν θυμόσαστε, έκαναν το ίδιο με πολύ καλά αποτελέσματα. Έτσι εκφράζει τον θαυμασμό του για το όλο κίνημα με ένα δικό του τρόπο και μια προσέγγιση η οποία προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ.

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3