09/04/2017 - Rock and Roll analysis



Ο Lemmy πέθανε, ο Chuck Berry πέθανε και ο Ozzy… αισθάνεται περίφημα! Παλιά περιοδικά θυμίζει αυτή η εισαγωγή αλλά αυτή την αίσθηση επιδιώκουμε σήμερα. Τις προάλλες ακούγοντας Motorhead δέχτηκα την ερώτηση-πρόκληση: «Καλά, αφού εσένα δεν σου αρέσει το rock and roll, πως και σου αρέσει αυτό;». Ευκαιρία λοιπόν για λίγη ανάλυση και Ιστορία!

Ναι, δεν είναι και τόσο του γούστου μου το ωμό rock and roll, αν και τρέφω μεγάλο σεβασμό σε όλα τα συγκροτήματα που το αντιπροσωπεύουν, και πιστεύω πως όλοι μας θα έπρεπε. Οι Motorhead είναι άλλο πράγμα και πιστεύω ότι το αναλύσαμε όταν πέθανε ο Lemmy.

Εν αρχήν ην ο Λόγος λοιπόν αλλά πριν από τον Λόγο ήταν η Παλαιά Διαθήκη! Οι μαύροι σκλάβοι της Αμερικής ζούσαν σε μικρά παραπήγματα στις φυτείες που δούλευαν προσπαθώντας να κρατήσουν τα ήθη και έθιμα της πατρίδας τους. Μουσική και χορός ήταν τα μέσα έκφρασης και επικοινωνίας στην πατρίδα τους και αυτό συνέχισαν ακόμα και στην σκλαβιά τους. Τα βράδια που τα αφεντικά τους έκαναν χορούς αυτοί οι σκλάβοι χάζευαν από τα παράθυρα ή ασκούσαν και χρέη υπηρετικού προσωπικού.

Οπότε είχαν την ευκαιρία να βλέπουν εκείνους τους περίτεχνους χορούς τους οποίους συνόδευε εκείνη η περίεργη συμφωνική μουσική η οποία καμία σχέση δεν είχε με τα δικά τους πιο ρυθμικά ακούσματα. Τι γινόταν λοιπόν μετά; Κορόιδευαν τα αφεντικά τους και αντέγραφαν τις κινήσεις τους! Αυτή η περίεργη κλίμακα, η πεντατονική που άκουγαν σε κάποια συμφωνικά έργα τους στοίχειωνε, τους τραβούσε. The Devils note… και κάπως έτσι άρχισαν να προσαρμόζουν αυτές τις νότες και τους δρόμους στα δικά τους μουσικά έργα. Κάπως έτσι άρχισε λοιπόν ένα καινούργιο μουσικό είδος να γεννιέται το οποίο εξέφραζε τους πόνους των σκλάβων αλλά σε ανθρώπινο επίπεδο.

Η αγάπη, ο αποχωρισμός, η λαγνεία, το πάθος, ο θάνατος, η ζωή. Αυτό το είδος που εξέφραζε την θλίψη (blues) ονομάστηκε rhythm and blues και στηριζόταν πάνω στα βάσανα αλλά και σε τρία ακόρντα. Κάπως έτσι και πάνω σε συγκεκριμένους δρόμους ήταν και το δικό μας ρεμπέτικο αλλά αυτό είναι μια άλλη ανάλυση…

Κάπως έτσι και για να μην τα πολυλογούμε φτάσαμε στον Chuck Berry και την οριοθέτηση του όρου Rock and Roll. Το συγκεκριμένο είδος λοιπόν στηρίζεται στην απλότητα και βασικά αυτή είναι η ομορφιά του, το απλό αλλά εκφραστικό, αυτό που μιλάει μέσα στην καρδιά αμέσως. Τώρα θα μου πείτε οκ, εκφράζομαι κάπως υπερβολικά αλλά στο τέλος της ημέρας αυτό είναι το rock and roll και όλοι το ξέρουμε.

Αν φτάσουμε στο σήμερα θα διαπιστώσουμε ότι rock and roll μπορεί να χαρακτηρίζονται πολλά πράγματα, από τους Wipers μέχρι και τους Motorhead και από τον Bowie μέχρι τους AC/DC και έτσι είναι, αλλά από την άλλη δεν ξέρω αν όλοι συμφωνούμε με αυτή την ωμή δύναμη σε κάθε της έκφραση.

Μπορεί λοιπόν να με συγκινεί η έκφραση των Motorhead αλλά να με αφήνει αδιάφορο των Wipers αλλά και πολλών άλλων που δεν αναφέρω για να μην έχουμε παρεξηγήσεις… Το γνωστό «περί ορέξεως…» που ξέρουμε!

Το θέμα είναι ότι αν το πάμε πιο βαθιά θα βρούμε τις ρίζες αυτής της δύναμης στον Φράντς Λϊστ, στον Μότσαρτ και σε άλλους που είχαν μια διάθεση αμφισβήτησης, μουσικού νεωτερισμού και σύγκρουσης με το κατεστημένο αλλά και μια πιο… φιλική διάθεση προς το ασθενές φύλλο…

Πάντα το rock and roll θα είναι έτσι, εύθυμο και ζωηρό, ρηξικέλευθο αλλά και συντηρητικό, ίδιο αλλά και διαφορετικό, αλλά πάντα θα στηρίζεται σε αυτήν την κλίμακα του Διαβόλου η οποία το γέννησε και το αφήνει να αναπνέει μέχρι και σήμερα.

Γιατί το rock and roll δεν μας ανήκει, απεναντίας εμείς του ανήκουμε. Έχουμε πουλήσει την ψυχή μας σε αυτό και βασικά είναι το μόνο είδος μουσικής που κανείς πουλάει την ψυχή του σε αυτό και όχι απλά ακούει. Αυτό που μιλάει στην ψυχή μας λοιπόν ζει μέχρι σήμερα… από τότε. Καταλάβατε γιατί για μένα είναι οι Motorhead;

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3