01/05/2017 - Ανοιχτό μυαλό ή απλά γούστο;



Πολλές φορές με την καθαρά υποκειμενική μου οπτική διατυπώνω διάφορες απόψεις του στυλ "όποιος δεν ακούσει Pink Floyd δεν μπορεί να με πείσει ότι ξέρει από Μουσική" και διάφορα άλλα τέτοια. Οκ, πολλές φορές συμβαίνει λόγω ενθουσιασμού από ένα άκουσμα ή υπενθύμισης ενός κομματιού. Αλλά σε γενικές γραμμές έχω κάποια τέτοια κολλήματα -όπως και όλοι μας φαντάζομαι λίγο έως πολύ.

Το θέμα είναι όμως στην απάντηση που δέχομαι. Δηλαδή ότι αυτά είναι καθαρά γούστα και ότι ο καθένας ακούει ότι τον ευχαριστεί και φυσικά είναι προσωπική του υπόθεση. Συμφωνώ εν μέρει θα έλεγα μόνο… Ο λόγος είναι ότι ναι, ο καθένας μας έχει τις δικές του προτιμήσεις αλλά θα έχετε προσέξει ότι καμιά φορά ευτελίζουμε και απαξιώνουμε αυτά που ίσως δεν καταλαβαίνουμε ή απλά λόγω κολλημάτων δεν θέλουμε να παραδεχτούμε. Μεγάλη η κουβέντα για την pop των 80’ς, τόσο που όλοι μας έχουμε πάρει μέρος σε τέτοιες συζητήσεις.

Όλοι μας έχουμε στο περιβάλλον μας ανθρώπους που σίγουρα απαξιώνουν την pop της συγκεκριμένης δεκαετίας γιατί απλά ήταν πολύ… pop! Κάθισε κανείς να σκεφτεί ότι πολλά συγκροτήματα εκείνης της εποχής ήταν περισσότερο αξιόλογα από άλλα αντίστοιχα της rock όπως ο καθένας μας την αντιλαμβάνεται; Γιατί φυσικά και θα συγκρίνω τους Duran Duran με οποιοδήποτε rock και heavy group εκείνης της δεκαετίας! Επίσης είναι και θέμα σεβασμού. Θέλω να πω ότι σέβομαι απεριόριστα τους Sex Pistols για αυτό που έκαναν, που τελείωσαν το prog rock των 70’s που είχε καταντήσει πραγματικά βαρετό.

Από εκεί και πέρα θα πω ότι μουσικά δεν σέβομαι καθόλου του Sex Pistols και ότι στο Punk κίνημα προτιμώ τους Crass, τους Clash και τους Exploited. Το ίδιο θα πω και για το grunge που ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να διώξει το σύννεφο της λακ από τον σκληρό ήχο, κάτι που σέβομαι απόλυτα αλλά δεν μου πάει σαν άκουσμα. Το όλο θέμα για μένα δηλαδή είναι το πόσο ανοιχτό μυαλό έχουμε για να ακούσουμε πράγματα.

Τι σημαίνει όμως «ακούω πράγματα»; Κάποιος που δεν έχει γνώσεις μουσικής μπορεί να ακούσει και τα πιο τεχνικά είδη; Φυσικά και μπορεί γιατί είναι όλα θέμα αποκωδικοποίησης. Πρέπει να υπάρξει κάτι που θα μας τραβήξει στην αρχή, ένας ήχος, μια ακολουθία ήχων, κάτι τέλος πάντων το οποίο θα μας κάνει να στραφούμε προς το συγκεκριμένο είδος.

Από εκεί και πέρα πρέπει να δώσουμε κάμποσες ευκαιρίες ώστε να συνηθίσει το αυτί μας. Εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό, στις ευκαιρίες που δίνουμε σε κάτι καινούργιο και εκεί είναι που φεύγουμε από το απλό γούστο και πηγαίνουμε στο ανοιχτό μυαλό και την μουσική παιδεία. Δεν θα κάνουμε εδώ αρχές ψυχοακουστικής αλλά σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο το πρώτο ερέθισμα. Κάποιος που δεν ακούει jazz το πιθανότερο είναι, ειδικά αν είναι μουσικόφιλος, να μην της έχει δώσει την απαραίτητη ευκαιρία. Αυτό είναι το σημαντικότερο και πιστέψτε με δεν υπάρχουν μουσικές μόνο για μουσικούς γιατί αν ήταν έτσι κανείς δεν θα άκουγε συμφωνική μουσική τους περασμένους αιώνες!

Ναι, ο καθένας μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το κάθε άκουσμα αλλά η ευκαιρία που δίνουμε σε κάτι είναι καθαρά θέμα ανοιχτού μυαλού και παιδείας. Πόσοι έχουν προσέξει το πόσο τεχνικά παίζουν οι μουσικοί σε κάποια συγκεκριμένα τραγούδια για τα πανηγύρια που φωνάζουν «ο-πω-πω-πωπωπω»; Ειλικρινά αν σας αρέσουν τα τεχνικά ακούσματα προσέξτε το!

Αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται να δοθεί η ευκαιρία. Βέβαια καλό είναι να απαξιώνουμε και κάποια πράγματα λόγω παιδείας. Όχι, ο Σφακιανάκης δεν έχει το δικαίωμα να τραγουδήσει το Epitaph για διάφορους λόγους ας πούμε! Ας μην αποκλείουμε διάφορα είδη από τα ακούσματά μας μόνο και μόνο με την δικαιολογία του ότι είναι δύσκολα, είναι πειραματικά και ίσως φλώρικα ή… καγκουράδικα! Σκεφτείτε το…

U-NIck



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3