14/05/2017 - Birth of the Cool by Miles Davies



Καμιά φορά ο Θεός θέλει να μας αποδείξει την ύπαρξη του, με μια πράξη που μας ταρακουνάει αλλά δεν είναι ορατή σε όλους. Κάπως έτσι λοιπόν ο νεωτερισμός στη Μουσική είναι εκεί, η ζωντανή απόδειξη ότι ο Θεός υπάρχει και πηγαίνει τα πράγματα λίγο πιο πάνω κάθε φορά, βοηθάει στην εξέλιξη. Ο Miles Davies είναι μια μουσική ιδιοφυία του 20ου αιώνα και έτσι θα παραμείνει μέσα μας. Εδώ μιλάμε για ένα δίσκο που μας υποδεικνύει την αρχή.

Ανάμεσα στο 1947 και 1949 ο Miles Davies έκανε κάποιες ηχογραφήσεις με τον φίλο του και τεράστιο ενορχηστρωτή Gil Evans. Το 1957 κυκλοφόρησε λοιπόν αυτή η δουλειά ολοκληρωμένη στο δίσκο "Birth of the Cool". Ας τα δούμε λοιπόν όλα από την αρχή…

Οι δύο φίλοι πήγαν τα πράγματα σε άλλο επίπεδο και η jazz έπαψε πια να είναι οι τέσσερις τοίχοι μέσα στους οποίους μπορούσαν να σκέφτονται out of the box! Οξύμωρο του θανατά, αλλά οι γνώστες θα με κατανοήσουν. Εδώ βλέπουμε δύο μπάντες στην ουσία, ένα κουαρτέτο πνευστών που αποτελείτο από τούμπα,γαλλικό κόρνο, άλτο σαξόφωνο και τρομπέτα και από την άλλη πιάνο, μπάσο και τύμπανα. Μέχρι τότε κανείς δεν είχε σκεφτεί να συνδυάσει τον πιο χαμηλό ήχο της τούμπας αλλά και την γλύκα του γαλλικού κόρνου σε μια jazz ορχήστρα και αν το είχε κάνει δεν νομίζω με τέτοιο αποτέλεσμα.

Ο Miles ήταν σε μια φάση που απαρνήθηκε ακόμα και το είδωλό του, τον τεράστιο Bird λόγω των παθών του και αποφάσισε να δημιουργήσει την Μουσική που είχε μέσα του. Εκείνη την χρονική περίοδο το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η Μουσική. Οι καταχρήσεις και τα πάθη εμφανίστηκαν μετά και φυσικά για όλα έφταιγε μια γυναίκα…

Εδώ λοιπόν έχουμε μια διασταύρωση Ευρώπης και Αμερικής, συμφωνικής μουσικής και jazz η οποία ήταν ίσως η αρχή της νεωτεριστικής και πολλές φορές ανορθόδοξης πορείας που θα πάρει μουσικά ο Miles. Αυτοσχεδιασμοί σε όλα τα όργανα και συνοδεία από την γλύκα της τούμπας και του γαλλικού κόρνου. Αφηρημένες νότες και soli αλλά και μελωδία. Όπως έλεγε ο ίδιος ο Miles αυτός ήταν ένας δίσκος που μπορούσαν να καταλάβουν και οι λευκοί.

Εγώ θα πω ότι είναι ένας δίσκος που ο καθένας θα ακούσει αυτό που θέλει το αυτί του. Μελωδίες για ήσυχα βράδια, αυτοσχεδιασμοί για πάθος, έρωτας και απώλεια προσώπων. Που; Όλα εδώ, αρκεί να τα ψάξουμε. Είναι πολλοί λίγοι οι δίσκοι που ενώ θέλουν ξεκάθαρα να σου πουν κάτι εσύ το ψάχνεις πίσω από αυτό που ακούς… και η πλάκα είναι πως το βρίσκεις…

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3