14/06/2017 - Arena by Duran Duran



Βρισκόμαστε στο 1984, μια χρονιά που η καινούργια μόδα στη Μουσική έχει υπερβεί το στάδιο του πειραματισμού και διαθέτει μια χροιά πιο mainstream. Οι Duran Duran ήθελαν να γίνουν οι Roxy Music και το έλεγαν ανοιχτά. Ωστόσο ποτέ δεν έδειξαν με ξεδιάντροπο τρόπο αυτή τους την επιθυμία παρά έφτιαξαν το δικό τους υβρίδιο.

Το Arena βγήκε το 1984 που το γκρουπ ήταν στα πάνω του και γνωστό σε όλο τον κόσμο, κάνοντας συναυλίες- υπερπαραγωγές με show εξωπραγματικά. Τα video clips τους ήταν απίθανα και πανάκριβα σε μια εποχή χωρίς υπολογιστές με ηθοποιούς και πλαστικές κούκλες. Οι Duran Duran τότε για εμάς τους «σκληρούς» ήταν φλώροι βέβαια, μιας και μιλάμε για την χρονιά που βγήκε το Powerslave. Οπότε τι να λέμε… Παρόλα αυτά είχαμε, κάποιοι από εμάς, το Arena στη δισκοθήκη μας και περιμέναμε μήπως βάλει κανένα video clip τους το Μουσικόραμα!

Σήμερα μιλάμε για την σκληράδα και το πάθος και το πόσο υποκειμενικά μπορεί να είναι. Για αυτό αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε αυτόν τον δίσκο ως παράδειγμα. Οι Duran Duran εδώ είναι σκληροί χωρίς να βαράνε και παθιασμένοι χωρίς να ξελαρυγγιάζονται! Γιατί;

Γιατί πολύ απλά ήταν και θα είναι μεγάλοι μουσικοί και έχουν πάθος με αυτό που κάνουν. Αν ακούσουμε το Hungry Like the Wolf δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από κάτι AOR που ακούγαμε κάποτε και φυσικά το FM Rock μέλλον του Andy Taylor δεν μας διέψευσε σε αυτό. Το Wild Boys είναι φανταστικό και φυσικά αν ρωτάτε εμένα πολύ σκληρό με όχι επιτηδευμένο τρόπο. Τι να πει κανείς βέβαια για το τεράστιο Save a Prayer; Η μαγεία της ενορχήστρωσης! Βασικά έχετε ακούσει το μπάσο σε αυτό το κομμάτι; Αλλάζει σε κάθε verse και chorus με τον John Taylor να παίζει πραγματικά απίστευτα! Η εποχή εκείνη ήταν μπολιασμένη από πολλά είδη: Punk, New Wave, Heavy Metal, Pop, Electronica.

Όλα αυτά τα έβαλαν οι Duran Duran σε χωνευτήρι και βγήκαν περιοδεία. Το λέω αυτό γιατί οι εκτελέσεις είναι σε πολλά σημεία διαφορετικές αλλά πιστές στις αντίστοιχες του δίσκου και φαντάζομαι ότι μπορείτε να καταλάβετε πως τότε δεν υπήρχαν overdubs και τέτοια. Οκ, οι Maiden ήταν και θα είναι οι πιο υπερβολικοί γιατί ακούς ακόμα και τα λάθη τους… εδώ λοιπόν ακούμε την όρεξη, το πάθος, τις φίνες εκτελέσεις και το solo του John Taylor στο New Religion!

Απίστευτο slapping με τη συνοδεία της διακριτικής κιθάρας και των κρυφών synths. Πραγματικά εκτελεστικά ο δίσκος κινείται σε πολύ υψηλά επίπεδα σε όλα τα όργανα. Ακούστε τις αλλαγές στο μέτρημα και το «ένα» που κάνει ο Roger Taylor, τις λεπτομέρειες που προσθέτει σε ουσία ο Nick Rhodes, ο παντοτινός μαέστρος.

Η εποχή ήταν αθώα, τα πάρτι έξαλλα, η κοκαΐνη έρεε άφθονη και το χαμόγελο πήγαινε μαζί με τη διασκέδαση ακόμα και αν ο κόσμος άλλαζε και ο καπιταλισμός εδραιωνόταν όσο ποτέ άλλοτε.

Στις μέρες μας φέρονται στην Ελλάδα σαν να είναι κακό να χαμογελάς ακόμα και όταν υπάρχουν θέματα, η τρομοκρατία ανθεί σήμερα αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν λεφτά και κίνητρα για να είναι η εποχή αθώα… τελικά πόσο κακό ήταν το ότι τότε μέσα στην αθωότητα υπήρχαν ευκαιρίες που σήμερα ούτε ονειρευόμαστε; Ακούω το Arena και σκέφτομαι…

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3