09/07/2017 - Summer Festivals



Κάποτε η Μουσική ήταν υπόθεση καθαρά καλοκαιρινή και φεστιβαλική. Ναι, η χαρά του ροκά ήταν το καλοκαιρινό φεστιβάλ και όχι αδίκως! Η εποχή που όλα είναι πιο χαλαρά, που όλοι ερωτεύονται πιο εύκολα, που γενικώς δεν μας πολυνοιάζει για τίποτα εκτός από το να περνάμε καλά.

Κάπως έτσι λοιπόν τα φεστιβάλ έπαιζαν και παίζουν ρόλο σε όλο αυτό ακόμα και σήμερα. Δεν θα σταθώ μόνο στη σκληρή μουσική που σίγουρα είναι η πιο… γηπεδικά διαδεδομένη, θα πάω και σε άλλα είδη μουσικής.

Ο Κηλαηδόνης είχε κάνει το περίφημο πάρτι του, το οποίο έμεινε για πάντα στην Ιστορία της Ελληνικής Μουσικής δικαίως. Ο κόσμος είχε αρχίσει να ηρεμεί, να αισθάνεται ελεύθερος και η νεολαία είχε βαρεθεί την ταβέρνα και τα αντάρτικα. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε κάτι το οποίο επηρέασε τα πάντα. Να πω για το cliché Woodstock; Δεν νομίζω να χρειάζεται πλέον...

Σήμερα υπάρχουν τα γρασίδια του Μεγάρου στην Αθήνα, ο Λυκαβηττός και εδώ σε εμάς τα θέατρα Δάσους και Κήπου, καθώς και το Νταμάρι. Όλα αυτά φιλοξενούν μια νέα γενιά φεστιβαλικών καλλιτεχνών όπως η Ζουγανέλη, η Μποφίλιου και ο Μαραβέγιας. Not my cup of tea? Σίγουρα! Αλλά μιλάμε για μια ολόκληρη καινούργια γενιά που γεμίζει στάδια.

Το φαινόμενο λοιπόν του Καλοκαιρινού Φεστιβάλ είναι παγκόσμιο και πραγματικά δεν έχει να κάνει μόνο με τον καιρό που βοηθάει συνήθως. Η πλευρά της Μουσικής που συνδέεται με αναμνήσεις, η πλευρά που της δίνει μια άλλη διάσταση και τη βοηθάει να εξαπλωθεί αλλά και να γίνει μια ευχάριστη ανάμνηση είναι αυτή η φεστιβαλική. Οι νεότεροι ζουν την ένταση της συναυλίας, άλλοι πηγαίνουν για να ερωτευτούν, άλλοι για να κλάψουν και να εκτονωθούν. Οι κάπως μεγαλύτεροι για να ακούσουν απλά με διακριτικότητα και οι ακόμα μεγαλύτεροι για όλα τα προηγούμενα!

Ναι, μη σας φαίνεται περίεργο γιατί μετά τα shows των Maiden και των Duran Duran αυτό κατάλαβα από τις κυρίες με τα σορτσάκια και τις βεντάλιες! Και ο ουρανός από πάνω με το φεγγάρι να μας θυμίζει… κάτι, να μας δημιουργεί καινούργιες αναμνήσεις, να μας σκεπάζει. Πολύ ρομαντικό; Πολύ ρεαλιστικό θα έλεγα γιατί τελικά αυτό γίνεται, ακόμα και αν κάποιος είναι ο πιο πεζός άνθρωπος. Όλοι θυμόμαστε τέτοιες στιγμές από τότε που υπήρξαμε μικροί και μεγαλώσαμε στα ίδια.

Τελικά εμείς, που η Μουσική μας διάλεξε, έχουμε να λέμε πολλά για μελωδίες οι οποίες δένουν με ωραία και ζεστά βράδια, με τραγούδια που παίχτηκαν μια συγκεκριμένη στιγμή σε μια συγκεκριμένη συναυλία και εσύ την φίλησες και αυτή έγειρε στον ώμο σου. Και μετά; Μετά καλύτερα να το σταματήσω γιατί δεν μου πάει αυτό το στυλ!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το καλοκαίρι ως γνωστόν δεν μου αρέσει, από την άλλη όμως ήταν, είναι και θα είναι συναυλιακό, όχι τόσο με την κυριολεκτική έννοια όσο με την έννοια της όλης κατάστασης και της καλλιτεχνικής έκφρασης σε ανοιχτό χώρο. Σας αρέσει;

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3