27/08/2017 - Street Art



Στα τέλη της δεκαετίας του ΄60, αρχές του ΄70 εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη μια επιγραφή στους τοίχους που έγραφε ΤΑΚΙ 183. Ο τύπος που την έκανε, βρήκε ότι κάπως έτσι θα βλέπει πολύς κόσμος την υπογραφή του (tag) και θα γίνει γνωστός από στόμα σε στόμα. Πράγματι κάπως έτσι έγινε. Διάφορες λεπτομέρειες περί του θέματος γνωστοποιήθηκαν αλλά το νόημα είναι ότι έτσι ξεκίνησε μια ολόκληρη καλλιτεχνική τάση.

Η τέχνη του δρόμου υπήρχε σε διάφορες μορφές. Ακόμα και η Εντίθ Πιάφ ήταν καλλιτέχνης του δρόμου στα νιάτα της ασχέτως αν έλεγε ότι απλά ζητιάνευε για να βγει το βράδυ έξω… Στη Νέα Υόρκη όμως κάτι τέτοιες αφορμές για μόδα δεν αφήνονται ανεκμετάλλευτες. Το break dance, το hip-hop έγιναν τα soundtracks των γκραφιτάδων οι οποίοι ξεκίνησαν να ζωγραφίζουν πλέον τα τρένα της Νέας Υόρκης στέλνοντας το έργο τους σε όλη την πόλη. Η μουσική λοιπόν που συνόδευε όλο αυτό πήρε πολλά στοιχεία από τον δρόμο.

Θόρυβος ο οποίος εκφράστηκε με το scratching στους δίσκους και φυσικά η γνωστή τεχνική της επανάληψης μιας φράσης ξανά και ξανά ώστε να εκφραστεί ακόμα καλύτερα και δυναμικά η πιο αντιπροσωπευτική μορφή τέχνης του δρόμου: το raping! Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά. Η επανάληψη ήταν δύσκολη τότε και καμία σχέση δεν έχει με το sampling που κάνουμε όλοι σήμερα, αρκετά εύκολα θα έλεγα. Τότε είχαν δύο pick-ups και επαναλάμβαναν στο ένα τον ήχο που ήθελαν -ένα σαξόφωνο από James Brown, ένα beat από Miles Davis- και στο άλλο «γρατσουνούσαν» και έφτιαχναν κάτι εντελώς καινούργιο.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το hip-hop και μετά το house και μετά πάει λέγοντας. Η αρχή όμως ήταν το rap. Κάποιοι λένε ότι ο έμμετρος λόγος έχει ως αφετηρία την αρχαία τραγωδία. Εγώ απλά θα πω ότι με τον έμμετρο τρόπο μπορεί κανείς να δώσει έμφαση στον λόγο του και βασικά να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο για τον ακροατή. Επίσης η ποίηση πάντα κρύβει νοήματα πίσω από λέξεις και χρειάζεται να παρακάμπτουμε το… λογοφανές (sic) και να βλέπουμε πίσω του.

Έτσι λοιπόν άρχισαν στη Νέα Υόρκη να μιλούν με μέτρο και να εξιστορούν πράγματα και ιστορίες, καταστάσεις και πάθη καθημερινά. Αυτή η τάση και το είδος ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες άλλων μουσικών ειδών και κάπως έτσι έγινε εκείνη η μόδα μετά η οποία έφτασε σε διάφορα αηδιαστικά σημεία όπως οι γούνες, τα αυτοκίνητα που χόρευαν, οι μεγάλες καδένες και το κιτς, αλλά αυτά δεν μας νοιάζουν εδώ.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι φαίνεται καθαρά πως με λίγο καλό marketing μπορείς να δώσεις την ευκαιρία που χρειάζεται ένα αξιόλογο καλλιτεχνικό ρεύμα ώστε να εδραιωθεί και να γίνει κλασικό. Η Τέχνη του δρόμου ήταν κάπως παρεξηγημένη και γενικώς ο τρόπος της δεν ήταν αποδεκτός ούτε ως μουσική, ούτε ως χορός, ούτε ως ζωγραφική. Τώρα δεν έχουν έτσι τα πράγματα και οι καλλιτέχνες του δρόμου μπορεί να κάνουν και καριέρα! Μας πειράζει αυτό; Καθόλου! Γιατί ο σκοπός είναι αυτός, να βγει δηλαδή η Τέχνη στον κόσμο.

Τώρα αν σήμερα μπορεί να γίνει κάτι κλασικό; Ίσως μόνο ο δρόμος να βοηθάει σε αυτό και το λέω μετά από πολλή σκέψη, γιατί είναι κάτι που είναι εκεί και το βλέπεις συνεχώς, δεν ακούς για αυτό μια φορά και μετά ψάχνεις το next big(?) thing στο You-Tube. Και αυτό ονομάζεται διαχρονικότητα… και μόνο ο δρόμος μπορεί να την δώσει.

U-NIck



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3