09/10/2017 - Μουσική και Μέλλον



Το μέλλον της Μουσικής είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα συζήτησης κάθε φορά, καθώς σχετίζεται με τις συνθήκες κάθε εποχής και φυσικά τους ανθρώπους, καλλιτέχνες και μη. Κάποτε η Μουσική ήταν όλη βασισμένη στο μέλλον, ειδικά στα 70’ς όπου έβλεπαν με ένα περίεργο μάτι τα επόμενα χρόνια. Η Μουσική λοιπόν ήταν πολύπλοκη και σε κάποια σημεία δαιδαλώδης εκφράζοντας έτσι την ψυχρότητα ενός ζοφερού μέλλοντος. Οκ, δεν ήταν όλη η Μουσική έτσι.

Το punk ας πούμε εξέφραζε το ίδιο θέμα αλλά με μια πιο straight forward χροιά. Υπήρχε πάντως διάχυτο το μέλλον της Κοινωνίας το οποίο εκφραζόταν μέσω της Μουσικής σε πολύ μεγάλο βαθμό. Κλασικό λοιπόν χαρακτηριστικό ήταν ότι ο κόσμος άλλαζε και από τα παιδιά των λουλουδιών πηγαίναμε στα παιδιά της επόμενης γενιάς πολέμου. Η τραυματισμένη Αμερική ήταν η νικήτρια του Πολέμου αλλά ο μεγάλος χαμένος του Βιετνάμ.

Η νεολαία δεν έψαχνε ευκαιρίες αλλά τρόπους για να κάνει τον κόσμο καλύτερο πάντα με τα δικά της μέτρα και σταθμά, η ανωριμότητα βασίλευε και βόλευε την εξουσία. Κάπως έτσι λοιπόν και σήμερα ίσως χρειάζεται να δημιουργηθεί το μουσικό μέλλον… αλλά του κάκου! Σήμερα με την οικονομική κρίση τα πράγματα έχουν πάει σε ένα πολύ δύσκολο επίπεδο για όλους μας, η ανεργία καλπάζει, η Ευρώπη αμφισβητείται και συζητάει ενώ η Αμερική και ο κόσμος όλος κυβερνάται από έναν τρελό ο οποίος τα βάζει με έναν άλλο τρελό. Και που είμαστε εμείς; Κάπου στη μέση θα έλεγα ψάχνοντας το κίνητρο για κάτι καλύτερο. Η Μουσική σήμερα όμως δεν δείχνει κανένα εμφανές τουλάχιστον σημάδι των καιρών εκτός από κάποιες βέβαια εξαιρέσεις.

Οκ, δεν είμαι και τόσο υπέρ του στρατευμένου και δεν εννοώ απαραίτητα κάτι τέτοιο. Απλά θα ήθελα να έβλεπα την επόμενη τάση η οποία θα εξέφραζε το αύριο και ότι τόσο το σήμερα. Θα γίνουν όλα άνευρα; Που είναι οι σημερινοί Tangerine Dream ή ακόμα και οι NIN του πρώτου δίσκου; Δεν λέω, βγαίνουν καινούργια συγκροτήματα, αλλά καινούργια τάση; Λέγαμε πριν από δύο χρόνια για το φαινόμενο της σφύρας, ότι δηλαδή η Μουσική για να πάει μπροστά περνάει μια περίοδο που κοιτάζει στα κλασικά του παρελθόντος και κάπου εκεί γυρίζει και εκσφενδονίζεται στο μέλλον.

Αυτή η τάση παρελθοντολαγνείας καλό θα είναι να τελειώσει πλέον και να δούμε που θα πάει, γιατί αν δείτε γύρω μας όλοι οι παλαιοί βγάζουν δίσκους και μάλιστα αξιοπρεπείς. Αλλά αυτό μας φτάνει; Να περιμένουμε απλά περιοδείες μεγάλων συγκροτημάτων τα οποία απλά βγάζουν δίσκους για να σηκώσουν αυτές τις περιοδείες; Τελικά το Μέλλον της Μουσικής είναι ένα θέμα προς μεγάλη συζήτηση η οποία γεννάει συνεχώς ερωτήματα.

Όταν ο κόσμος ήταν στους δρόμους μήπως ενδιαφερόταν περισσότερο για το μέλλον του; Άρα και η Μουσική ήταν ανάλογη; Σήμερα που ο κόσμος όταν βγαίνει στο δρόμο είναι λόγω… μόδας μήπως η Μουσική ακολουθεί; Γιατί αυτό βλέπω κατά την προσωπική μου πάντα γνώμη.

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3