29/10/2017 - There’s a riot going on by Sly and the Family Stone



1971 ήταν όταν κυκλοφόρησε αυτός ο δίσκος που έκανε τη διαφορά. Δεν είναι ο καλύτερος του ιδιοφυούς καλλιτέχνη αλλά σίγουρα είναι επιδραστικός για τους λόγους που θα αναλύσουμε εδώ. Ο Sly το 1969 μπλέχτηκε με το κίνημα των Black Panthers που τότε μεσουρανούσε στην Αμερική. Αυτοί λοιπόν του έλεγαν ότι έπρεπε να γράφει πολιτικοποιημένους στίχους ώστε να περνάει το μήνυμά τους στον κόσμο, όπως έκανε ο Tom Cruise ένα πράγμα…Αυτό δυσαρέστησε τους υπόλοιπους του group του και κάπως έτσι άρχισαν ομηρικοί καυγάδες!

Ο Larry Graham ήταν ο πρώτος που… κλώτσησε και φυσικά το ειδικό του βάρος ως νεωτεριστής (μην ξεχνάμε ότι αυτός δημιούργησε το one πάνω στο οποίο στηρίζεται όλο το funk) τον έκανε σημαντικό. Ο Sly όμως είχε μπλεχτεί πάρα πολύ με την κοκαΐνη και το PCP, οπότε αυτή η ένταση σε συνδυασμό με τη… χημεία έφερε συγκρούσεις και ξεσπάσματα άνευ προηγουμένου.

Κάπως έτσι λοιπόν ο Sly, χαμένος μέσα σε αυτό το σύννεφο αποφάσισε να γράψει τον καινούργιο του δίσκο μόνος του τελείως… ή σχεδόν μόνος του. Ξεκίνησε να ηχογραφεί στο προσωπικό του studio όλα τα όργανα μόνος του φτιάχνοντας τα τραγούδια του και ζητώντας σε κάποιες φάσεις μόνο την συμβολή φίλων του όπως ο Ike Turner στην κιθάρα, καθώς και των υπολοίπων του group του. Η επανάσταση λοιπόν ήταν του συγκροτήματος εναντίον του αλλά και ένα λογοπαίγνιο στο Whats going on? του Marvin Gaye.

Ο συγκεκριμένος δίσκος λοιπόν ανήκει στο σκληρό funk που μας αρέσει, διαποτισμένος με διάφορες περίεργες ιδέες στην παραγωγή την οποία έκανε ο ίδιος ο Sly. Έχει drum machines σε πολλά σημεία, είναι όλος φτιαγμένος με overdubs αφού τα όργανα τα παίζει όλα ο ίδιος ο Sly και απλά αναφέρει τους άλλους μουσικούς λόγω μιας μικρής συμμετοχής.

Δυνατά μπάσα, κιθάρες που παίζουν στα αυτιά και ωραία πλήκτρα πάνω σε δυνατές και σκληρές συνθέσεις. Το one κυριαρχεί φυσικά και μας κάνει να ακολουθούμε τον ρυθμό ακόμα και χωρίς να το θέλουμε! Είναι ο καλύτερος δίσκος του; Δεν θα το έλεγα, αλλά από την άλλη τι σημαίνει καλύτερος και χειρότερος δίσκος. Είναι σίγουρα διαφορετικός και γεμάτος νεωτερισμούς οι οποίοι προέρχονται καθαρά από το πείσμα που προκαλεί η κοκαΐνη.

Μας χαλάει αυτό; Δεν νομίζω, γιατί γενικώς κάτι τέτοιοι δίσκοι έμειναν ιστορικοί ακόμα και αν ήταν η καταστροφή του συνθέτη. Το κεφάλαιο της παραγωγής του δίσκου είναι πολύ μεγάλο γιατί φαίνεται καθαρά η προσωπική άποψη που είχε ο Sly εκείνη την χρονική περίοδο όντας καμένος από τα ναρκωτικά. Βγήκε κάτι καλό; Ναι, κάτι πολύ καλό θα λέγαμε! Ακούστε τον!

U-Nick



επιστροφή...
Banner 2 Banner 3 Banner 3